Geestgroen

Liggen of staan

2009-07-02T10:10:00.001+02:00

Het is tergend warm in mijn kamer. Het is nog geen tien uur en ik probeerde me te focussen op wiskundige vergelijkingen. Wil je me nooit smsen dat je me 'iets moet vertellen'? Sms me dan niet en vertel het me gewoon. Het is het enige waar ik aan kan denken, maar je slaapt nog. Ik wil je bellen, maar ik houd me in. Dus eet ik van je hagelslag.

Jezus wat kijk ik bedenkelijk. Kv vroeg mij laatst, of het nu echt waar was dat wij ons eigenlijk best wel goed voelen.

Weet je wat ik echt stom vindt? Dat ineens mensen die Michael kennen, zeggen 'uit respect' geen uitlatingen te willen doen over zijn toestand vlak voor zijn dood. Dat is toch eerst waar wij van smulden? Hoe zijn neus er nu bij lag (stond)? Of-ie kaal was? Hoeveel-ie woog? Wat-ie at? Hoeveel schulden hij had? Wij hebben al zijn fouten in zijn gezicht willen smeren. Wij waren er op uit die man zo voor schut mogelijk te zeggen.

Vandaag is het een ochtend om schoon te maken. Gewoon omdat het kan. En omdat niemand anders het doet. En daarna gaat iemand mij iets vertellen. En daaaarna wiskunde.
Ik moet niet vergeten toch in het park te gaan liggen.

Helderheid

2008-09-16T20:48:00.001+02:00

Sind een lange tijd kan ik weer genieten van muziek. 't Is niet dat ik er anders niet graag naar luisterde, maar 't is anders nu. Genieten, zoals ik dat twee jaar geleden echt kon. Voordat ik de rust in mijzelf kwijtraakte. Ik kan dat nu helemaal alleen, genieten van muziek, zonder iets anders te willen. En 't mag ook weer of zo.
Zelden dat ik in zo'n goed humeur schrijf.
Weet je wat ik echt niet mis? Dat ingewikkelde aantrekken en afstoten.
Dat ik boos op iemand moet zijn als hij me laat zitten op een zondag, omdat ik nou eenmaal boos hoor te zijn als hij me laat zitten; ik zag er ineens de vrijheid in.
't Een oude vriendin kwalijk nemen dat ze niks meer van zich laat horen. 't Is niet omdat ze niet meer van me houdt, maar gewoon omdat we uit elkaar zijn gegaan, wie er dan ook weg ging en wie er terug kwam.
Dus: geen puistjes meer uitknijpen, dan zie je ze alleen maar meer.
Niet om zeven uur 's ochtends de Zimbabwaan in mijn huis de schuld geven van mijn vermiste shampoo. Dat is zo makkelijk. Hij heeft het veel harder nodig dan ik.
Maar gewoon mijn geld terug vragen bij McDonalds. Me in al mijn zwarte jurkjes laten fotograferen, terwijl de fotograaf dat oude, gestreepte shirt veel leuker vindt. En de avond zelf nog leuker dan de foto's.
Ik kan jullie niet vertellen hoe ik me de afgelopen weken heb gevoeld, maar ik denk dat de verhuizing niet op een beter moment had kunnen komen.
Een paar stappen terug en even naar mezelf kijken.
Langzaam plek maken voor mij. Die was ik ergens helemaal kwijtgeraakt.
En nu er weer een plek voor mij is, kan ik ruimte voor jullie maken.
Jezus, wat voel ik me goed.

Gebaren, dus.

2008-09-05T16:28:00.004+02:00

Voor het eerst naar school. Kauwgom in mijn tuinbroek. De weg kwijt geraakt van school naar mijn flat; zo'n 45 min gefietst, zwetend in de regen.
Maar ik was al lang blij dat ik weer een fiets had. Bij de verhuizing zaterdag ben ik mijn fietssleutel uiteraard kwijtgeraakt. Ik had wel 5 setjes extra sleutels, maar niet van mijn fiets. Met een slijptol het dikke ijzer opengebroken, nieuw slot gehaald en later alsnog de reservesleutels gevonden.

Mijn kamer is klein, maar al veel meer een thuis dan Apeldoorn ooit was.
Het huis is gezellig. Er wonen een Marokkaan, een Roemeense, een Zimbabwaan en ik, oer-Hollands. De Marokkaan spreekt Nederlands, maar geen Engels. De Roemeense en Zimbabwaan spreken geen Nederlands, maar wel Engels. We gebruiken veelal gebaren. Gister kwam er een jongen naar de laatste kamer kijken. Ik was razend benieuwd welke taal hij sprak, maar hij zei geen woord, ook niet toen hij zich voorstelde. Later begreep ik dat hij doof is.

Cindy and Jay hebben Gustav weer overleefd. Ze hebben geen electriciteit en een kleine lek in het dak, maar zijn beter af dan anderen. Bij de buren is het dak er grotendeels af, bij de ouders van Cindy een boom door het huis. Zijn leven nu in een caravan.

Mijn ouders en opa en oma zitten op het moment in een vliegtuig naar California. Ik ben vervuld van intense jaloezie.
Eenzelfde soort jaloezie als die opkomt wanneer ik aan Np denk. Ik heb besloten net te doen alsof zij niet weg gaat.

This too, shall pass. Wie zei dat ook al weer?

Escargot

2008-08-20T16:22:00.005+02:00

In de tuin in Friesland huist een Egel. Elke avond rond schemer eet hij de kattenbrokken van onze katten. Egel is zo stoer; hij durft 't zelfs als Mikey er naast zit.
Maar ja, dan heb je het over Mikey. Die een vriendschap probeert aan te gaan met Jut en Jul, de twee ganzen die het water naast de tuin beheren. Mikey die Knuffie aankijkt alsof hij gek is, elke keer dat 'ie met een muis aan komt zetten. 'Wat doe jij nou met die muis?!'
Egel zet z'n pootje op de rand van het bakje met de brokjes, zodat 'ie er bij kan. Wie denkt dat egels niet slim zijn, heeft het echt mis. Hij kiest mooi Royal Canin á 20 euro per zak boven rauwe escargot.

Service

2008-08-18T21:14:00.000+02:00

Dit was de derde dag van mijn vakantie in Friesland. Waarin nog helemaal niets gebeurd is.
Ik ging vanmorgen - in de veronderstelling dat ik vooralsnog geen belangstelling zou ontwikkelen voor wie dan ook - naar de bakker in een joggingsbroek en een trui van mijn moeder. Achter de toonbank stond een meisje, een jaar of twee jonger dan ik, met blond kroeshaar. Ze lachte groots, stralend, alsof ik de eerste was die die ochtend de bakker binnen kwam. Nadat ik eventjes rondgekeken had, vroeg ik aan het meisje met het blonde kroeshaar: 'Heb je ook bagels?'
En de glimlach gleed van haar gezicht. 'Nee,' zei ze en stommelde wat heen en weer achter de toonbank. 'Maar... we hebben wel kaneelmuffins!' Ze keek me zo lief aan, ik werd vervuld van medelijden. Voelde me echt achterlijk toen ik haar een fijne dag nog wenste en naar buiten stapte.
Op het pleintje keek ik op mijn telefoon. Weliswaar twee streepjes bereik! Dat is een streepje meer dan ik tot nu toe heb bereikt, hier in Friesland.

Vip

2008-08-17T12:57:00.003+02:00

Er is een reden/Er zijn redenen waarom ik nu weer schrijf. Ik zou ‘t niet precies kunnen benoemen, maar het feit is, dat ik weer schrijf.
Ik ben op vakantie. Weliswaar bij mijn ouders in Friesland. Gisteren nam Vader mij mee uit winkelen voor een laptop. Nu zitten we tegenover elkaar, de ruggen van onze laptops tegen elkaar aan. Mijn schoolboeken zijn besteld, de laatste zaken voor mijn nieuwe kamer in Utrecht zijn geregeld. 30 augustus ga ik verhuizen van mijn 16 Apeldoornse vierkante meters naar 11 Utrechtse. Ik prijs mij erg gelukkig. Eindelijk weg uit dat vreselijke hok.
Dat hok waar ik mij afgelopen vrijdag nog aankleedde voor de crematie van Vilmos. Het gevoel dat alles geheel verkeerd was begon al toen ik opstond en werd erger naarmate ik mijn tanden poetste, mijn haren waste. Het idee dat Vilmos er nooit meer zou zijn, had ik sinds vorige week donderdag zorgvuldig weggemoffeld. En dat idee kwam toch steeds om de hoek kijken, vrijdagmorgen. We verzamelden bij Café Jeroen in casual, dronken een biertje en liepen naar Orpheus. 't Zweet brak me uit in de zaal. Ik condoleerde de familie en liep naar de kist.
Mijn Beppe mocht ik vorig jaar nog zien, voordat zij werd gecremeerd. Toen ik dichterbij kwam zag ik het puntje van haar neus over de rand van haar kist. Ik schrok daar zo van dat ik achteruit deinste. Het was alsof ik terecht was gekomen in een zwartwit horrorfilm waarin mijn Beppe elke moment rechtop ging zitten met grote open ogen. Dat wilde ik niet zien.
Maar Vilmos wilde ik zien, want ik geloofde er helemaal niks van. Ik deinste niet achteruit, ik huilde niet, het was geen Frankensteinfilm; het was de niet weg te moffelen werkelijkheid.
Vilmos stil in zijn kist kan toch nooit op tegen zijn levenslust.
En daar kunnen wij nog een voorbeeld aan nemen.

Vrije dag

2007-08-04T15:01:00.000+02:00

Gister was mijn laatste werkdag. Ik heb drie weken welverdiend vakantie. Gister werd ik opeens verkouden. Als ik drie weken geleden verkouden was geworden, was dat ongetwijfeld een goede reden geweest om niet naar mijn werk te hoeven, maar juist op mijn laatste werkdag, toen ik het echt niet erg vond om te werken, voelde ik me werkelijk ziek. En toch ben ik de hele dag gebleven. Dat bewijst maar weer waarom je wel hondsziek moet zijn, wil je niet kunnen werken en verklaart waarom mijn baas mijn voorgaande ziekmeldingen in twijfel trok.
Een tijd geleden las ik dat werknemers je niet willen aannemen omdat zij op het internet dingen over je te weten zijn gekomen. Nou vertel ik eerlijk op het internet, dat ik me wel eens onterecht ziek heb gemeld (drie keer in het afgelopen jaar, oke). Op een mei moest ik werken om acht uur ’s ochtends. Maar op koninginnedag was ik in Amsterdam. Ik had een vriendin gevraagd of ze mij hoe dan ook op de laatste trein naar Apeldoorn wilde zetten, wat ik ook deed of zei. Om negen uur was ik en ook zij dronken genoeg om de laatste trein te willen missen. De volgende ochtend moest ik om vijf uur mijn bed uit om de trein van half zeven te halen, geloof het of niet, om vijf uur was ik wakker en gedoucht maar nog te van de kaart om de trein te pakken. Ik belde mijn werk af. Vanaf dat moment voelde ik me echt niet goed. Liegen is niet fijn. Toen ik gebeld werd om mijn ziektebeeld en verblijfplaats door te geven heb ik dan ook de waarheid verteld. Het allermooiste was de officiële waarschuwing die ik een week later aangetekend ontving: ‘… omdat u zich in beschonken toestand in Amsterdam bevond…’
Mijn laatste werkdag bestond uit drie aspirines en een hele hoop snot.
Vandaag is mijn eerste vakantiedag en de zon vindt dat erg leuk voor me.
Ik werkte de laatste weken zo veel dat ik me op een zeldzame vrije dag erg nutteloos voelde. Dan weet je dat je er slecht aan toe bent.
Nu het echt vakantie is, is het ook echt vakantie. Ik hoef mij op geen enkele nuttige bezigheid voor te bereiden. Ik heb de middag naakt in de zon doorgebracht en daar ga ik nu mee verder.

Flarf

2007-04-12T20:56:00.001+02:00

Ik heb zes lege shagverpakkingen voor me liggen, waarvan drie gestolen van de vader van Nee. In mijn tas vond ik lange vloei (waarom weet ik niet, ik rook geen wiet) en daarin heb ik de mot uit zes pakjes shag gestrooid en een sigaret gedraaid. Zo blut ben ik. Of eerder, zo verslaafd ben ik. Het hijst voor geen meter.
Verder drink ik rosé van mijn moeder. Ik drink nooit rosé, maar vandaag drink ik rosé. Van mijn moeder.

Mensen zeggen van mijn gedichten ze niet te snappen. Als ik uitleg dat het niet de bedoeling is dat je ze snapt, daar het er niet om gaat of je ze snapt ja of nee, dan is dat te makkelijk. Ik snap gedichten ook wel eens niet, maar de beste gedichten die ik ken, snap ik niet en dat is juist het wonder, daaraan ga ik niet pulken met ‘ik snap het niet’. Dan snap ik het toch lekker niet: (ook) een kunst om iets spannend te houden.
Wouter Godijn schreef een gedichtencyclus genaamd: ‘Hoe het gedicht “Over de verbranding van de kinderboerderij en Jeanne d’Arc” het lullige dansje in de sneeuw onder de knie probeerde te krijgen’. Het bestaat uit zestien ‘danspassen’; elke danspas vertegenwoordigt een gedicht.

Einde: een negentienjarig meisje ontmoet het vuur. De geboorte van de pijn – aaahh! –

die al het andere overbodig maakt
De al beantwoorde vraag:
als het leven alleen mogelijk is ten koste van deze ontmoeting, rechtvaardigt

het leven dan de ontmoeting?
Nee. Dan had er beter niets kunnen zijn.
(Iemand voegt eraan toe: ‘Dat is geen vraag. Dat is een crematorium.’)

(Uit het gedicht DERDE DANSPAS van Wouter Godijn, Kamermuziek of de weg naar de onverschilligheid, Uitgeverij Contact)

Ik begrijp ergens wel dat de cylcus gaat over de verbranding van de kinderboerderij en Jeanne d’Arc en een dansje in de sneeuw, maar uiteindelijk word ik er geen drol wijzer van. O, wat is het een spannende bundel!

Ooit zei mijn leraar over mijn poëzie: ‘Geweldig, maar je begrijpt dat het niet verkoopt.’
Ik kots op begrijpelijke poëzie. Bloemetjes en bijtjes. Zachte eitjes. Fuck off.

Laatst heb ik geflarft.
Voor het eerst snapte ik mijn eigen gedicht niet. O, o, spanning en sensatie!
Dan wil ik niet begrijpen dat het schrijven van gedichten, nooit voor mijn sigaretten gaat betalen.

I Work Shift-Hours At Wal*Mart

2007-02-28T20:02:00.001+01:00

Wal*Mart snapt het nog niet.
Wal*Mart denkt het is lente, denkt bio logisch.
Wat Wal*Mart ook niet snapt is
dat er dertig kassa’s rijen staan,
dat we moeten winkelen met het licht aan,
halleluja, dat is zoo non eco non bio.
Wal*Mart, always low prices:
twentyfourhoursaday/sevendaysaweek,
maar als je belt en vraagt of ze bezorgen
bromt een negerin: Ma’am, this is Wal*Mart.
Als je met kerst belt, zegt ze: Merry Christmas,
dat denk ik ten minste.
Maar Wal*Mart zal je warm,
zich van geen kwaad bewust, omarmen
(bij de ingang); een oude dame:
Welcome to Wal*Mart, how ya doing, ma’am,
come take a look at our new non eco non bio selection
en dan wijzend zonder dat haar grijze haar beweegt
isle thirteen, ma’am, you have a good day.

De zon schijnt

2007-02-15T13:01:00.000+01:00

Een tijd terug liep ik vanaf Centraal naar school, achter een man met een sigaar. Alsof hij met zijn vingers knipte, zat ik ineens in Frankrijk, een vakantie van toen ik jonger was. De zon was al onder gegaan. De familie zat aan tafel op het binnenhofje. Een hagedis liep over de stenen muur van het huis. Mijn vader rookte een sigaar en vertelde een verhaal dat er niet toe doet. Hij vertelt graag. Ik volgde de man zo lang ik kon. Tranen stonden in mijn ogen.

Geloof het of niet, maar ik ben een tijdje aan de lijn geweest, vorig jaar mei of juni. Ik werkte in een restaurant in Park Hoge Veluwe. Het was druk, het weer was mooi. Ik dronk drie milkshakes, 's ochtends, 's middags en in plaats van het avondeten (terwijl mijn collega's naast me a la carte aten). Vervolgens sprak ik af met mijn vriendinnen om ons in de ondergaande zon vol te gieten met bier. Zoals je begrijpt, viel ik niet af.
Het is weer tijd voor de lijn, de milkshakes zijn uit de kast gehaald. Bij het drinken van de eerste shake ben ik weer terug op het terras. Kon ik toen mijn geluk niet op, nu opnieuw niet en lijkt lijnen me een volkomen onzinnige bezigheid.

Voor mijn achttiende verjaardag kreeg ik twee boeken van Nee. 's Zondags zat ik in de zon in mijn bh en korte broek. De zon scheen van rechts op me. Zodoende verbrandde de rechterkant van mijn lichaam. 's Maandags was ik vrij en las ik, aan de andere kant van de tuin, liet mijn linkerkant verbranden. Dinsdags meldde ik me ziek en lag ik op mijn verbrande buik in de ligstoel. Toen Nee mij op woensdag meevroeg naar het strand, was er geen mogelijkheid comfortabel te liggen. Ik keek over de rand van het tweede boek. Voetballend was Nee het leukst.

Trance

2007-02-13T11:26:00.000+01:00

Weet je wat het is? Ik weet niet waarover ik moet schrijven. Af en toe zie ik blogs waar mensen hun halve leven neerkalken; ik vind dat bijna egocentrisch. Wie ben jij? Wie ben ik om te denken dat jullie hier elke dag een kijkje komen nemen om te zien wat ík nou toch weer heb meegemaakt. Ik vind het zelf niet eens interessant.

Ik sla mijn kassalade dicht en grijp naar het volgende artikel op de band.

Goedemiddag.

Magere melk. Vier losse bananen in een plastic zakje, gewogen, 59 cent. Ik kijk voor me. Vrouw rond de dertig, klein rood neusje, kijkt me aan met waterige ogen en glimlacht.

Ik glimlach terug, denk je dat ik gek ben, bananensteler.

Een hamkaascroissant, een pot pindakaas en een fles afwasmiddel.

Vier vijfenzeventig, alstublieft. Dank u wel.

Mijn kassalade schuift naar voren. Vijf euro, twintig cent, vijf cent.

Vijfentwintig maakt vijf en vijf is tien. Tot ziens.

Ik sla mijn kassalade dicht en grijp naar het volgende artikel.

Goedemiddag.

Hi.

Drie blikjes mais. Vijf flesjes energiedrank. Eurobrood, 49 cent en dus geen euro. Goedkoopste plakken kaas, een euro negen.

Enter, totaal: Vier dertig, alstublieft.

Voor me staat een jonge vrouw met golvend blond haar. De huid van haar gezicht glimt en haar ogen zijn omrand met zilverpotlood.

How much? vraagt ze.

Four thirty, zeg ik. Russisch of Pools? Een jaar of twintig.

Is it okay if I pay you in change? Ze heeft een zachte stem. Uit haar zak haalt ze stuivers en dubbeltjes die ze voor me neerlegt.

Ik ruik ontbijtkoek. Een grote man stapelt spullen op de band. Nooit stapelen. De man draait zich om naar de jonge vrouw. Ik zie haar lichaam niet, maar het is de man een blik waardig.
Ik tel met de jonge vrouw mee. Dank u wel, tot ziens.
Ik sorteer het kleingeld en sla mijn kassalade dicht. Artikelen.

Buiten ontstaat, steen voor steen, een weg. Ze zijn met z'n vijven. Twee vegen het losse zand met en lange stok glad. Twee anderen zitten op hun knieen en slaan met houten hamers de stenen in het zand. De vijfde loopt achter een grote stampmachine die veel lawaai maakt. Als je niet oplet lijkt het of het heel snel gaat. Als je staat te kijken schiet het niet op. Zo gaat het meestal met de tijd.

Voor mijn zeventiende verjaardag, toen ik nog lang haar had, mocht ik van mijn ouders naar de kapper om een permanent te laten zetten. Ik weet niet meer of de kapper van boven naar beneden werkte of van beneden naar boven en wat het meest logisch is weet ik ook niet, maar waar hij ook begon, het moet een heel eind hebben geleken naar de andere kant van mijn hoofd. Deze kapper was wel te verstaan een specialist, mensen kwamen speciaal naar hem toe om krullen te laten zetten; het enige wat deze man deed was krullers in haren zetten, dag in dag uit. Ik zal je vertellen dat hij zelfs de permanentvloeistof niet in mijn haar deed, daar had hij een assistente voor, meneer de kapper zelf was dan al weer bezig met de volgende bos krullers.

Ik vroeg of hij niet gek werd. Hij zei: Nee, ik raak in een trance.

Death comes in three's

2007-01-05T18:08:00.000+01:00

Er zijn onlangs twee mensen overleden, geen naasten van mij, maar wel van bekenden. Vandaag dacht ik, zie je nou wel, de dood komt helemaal niet in drie, de dood komt wanneer hij wil en hoeveel hij wil.
Vandaag kreeg ik bericht van de derde vertrokkene.

Spuitcondoom

2006-12-19T19:46:00.000+01:00

In het Algemeen Dagblad, maandag 18 december 2006 (in het kort:) Het condoom ontstaat door vloeibare latex uit een spuitbus op een stijve penis te spuiten. Het condoom past altijd, aldus bedenker Jan Vinzenz Krause van het Instituut voor Condoomadvies.

Als slagroom op de taart, de reacties:

Ruud: 'Schat, staat de spuitbus koud?'

Klaas: De spuitbus trilt ook nog, dus hoef je helemaal niets meer te gebruiken.

Jeroen: Kaal is wel een vereiste, lijkt mij.

Torrente: Misschien kun je het direct bij de vrouw naar binnen spuiten.

Tarkan: Voor extra dik: tien keer herhalen. Voor extra lang: twintig keer.

Meta: Heel slim. Moet je tijdens een avondje uit allemaal van die spuitbussen meesleuren.

Joop: Ik dip 'm altijd eerst in gesmolten chocolade.

Koko: Je kunt ook pur schuim gebruiken.

Frank: Flink schudden voor gebruik en houdbaar tot zie onderkant bus.

Vincent: Ik dacht dat je op het eind pas moest spuiten.

Loeihard die Justin aan

2006-12-19T18:57:00.000+01:00

‘Anna, ik ben wakker.’ Megan hangt boven me.
Ik schok. ‘Jezus.’
‘Je kwijlt.’ Ze veegt met haar wijsvinger over het kussen, vlak bij mijn mond.
Ik ga rechtop zitten.

Megan duwt een oordopje in mijn oor. ‘Luister.’
Justin. We headboppen.
Megan trekt het dopje uit mijn oor en staat op. ‘Dirty babe! You see these shackles? Baby, I’m your slave. I’ll let you whip me if I misbehave!’

Ze keert me haar billen toe, ik doe alsof ik haar sla.

Knuffie

2006-12-17T13:37:00.000+01:00

Ik zit aan het hoofd van de tafel, dat ik weiger de kopsekant te noemen. De kerstboom staat in de hoek van de kamer, alsof hij straf heeft. De lichtjes branden, de houten hobbelpaardjes die wij er als kind in mochten hangen, staren voor zich uit. Het is een slanke boom, maar heeft welgeteld twee pieken, koperkleurig en bruin. Het is alsof ze een nek-aan-nek-race houden, de bruine blijft koploper. Je zou ook kunnen zeggen dat ze broederlijk tegen elkaar aan leunen en de bruine over de koperen waakt. Misschien is dat in het kader van Kerstmis een betere metafoor. (Waar maak ik me druk om?)
Knuffie, onze dikke, bijtende kater, ligt in de stoel naast de kerstboom. Ik meen dat, sinds de boom er staat, onze Knuffie een stuk aanhankelijker is geworden. Gisteravond kwam hij, tot onze grote schrik, dichtbij en wilde geaaid worden.
Wij knuffelden hem in de veronderstelling dat hij ergens op uit was, maar hij kroop naast ons op de bank en viel in slaap.

Titanisch is 't niet

2006-12-01T22:08:00.000+01:00

Op de 31ste mei van het jaar 1988 kwam ik ter wereld; precies 169 jaar na de geboorte van Walt Whitman en 77 jaar na de tewaterlating van de Titanic. De koudste 31 mei maakten we twee jaar voor mijn geboorte mee, toen was de minimumtemperatuur 1,3 graden Celsius en de warmste in 1903; die dag had een maximum van 30,2 graden Celsius. 31 Mei is tevens de Werelddag tegen Tabak, maar dit allemaal, à la Reve en Giphart, terzijde.
Mijn eerste dagboek (een heus Spice Girls-dagboek) dateert van december 1997, ik was toen negen jaar oud.
Het eerste gedicht schreef ik op 17 mei 1998 en dat, letterlijk overgenomen, gaat zo:
Dagboek,
het is avond,
ik zit in mijn stoel,
naast me zie ik bakkerij de Ochtendstond,
daarvoor zie ik een poes z'n smoel.
Ik deed een spel,
maar dat was "kinds",
toen keek ik Trade Winds
en dat was niet wederzins.
Ik heb nooit tegen je gelogen,
ik heb je nooit bedrogen,
ik heb je nooit geslaagen,
dus onze vriendschap
blijft altijd begraven.
Op de negende van september, datzelfde jaar (inmiddels tien jaar oud), kwam de eerste filmrecensie:
Toen we in de bios zaten kregen we eerst reclame. Toen begon de film. Kate Winslet en Leonardo DiCaprio hadden de hoofdrol. Toen het schip zonk werd het heel eng. Het zakte helemaal in elkaar en toen brak het. Rose en Jack (Kate en Leo) werden ook ondergezogen. Rose overleefde het en Jack stierf. Ze noemde zichzelf Dawson, net zoals Jack, met die ander heeft ze het uitgemaakt.
Twee maanden later beweer ik:
Ik ben een boekenschrijver.
Ik geef toe dat driekwart van wat er in dat dagboek staat (zo'n tweehonderd paginaatjes) volkomen gelogen is, naar mijn herinnering precies het omgekeerde van wat er daadwerkelijk gebeurde, maar dat loog ik niet: ik schreef warempel boeken. De allereerste, die ik later in de pubertijd heb verbrand, heette De Babyroof, de tweede heette (natuurlijk) Echte Liefde en de derde Verziekt (ja, echt), maar die heb ik nooit afgemaakt; dit alles voor mijn elfde jaar en nee, jullie krijgen ze nooit te lezen en ook voor Witte Druiven in Tomatensaus, Het Ultimatum en Lila&Timo (waar ik tijdens de middelbare school aan werkte) hoeven jullie niet bang te zijn!
In wartaal was ik wel erg goed (22/11/1998): Ze zeggen zelf dat ik er heel zielig en eenzaam uitzie, als ik midden in de nacht wakker word en moet spugen! Ik vind dat echt zo'n volwassen opmerking die liefjes en zacht tegen een kinderhersen botst en dan gelijk uit elkaar knalt. En deze abracadabra vind je nu terug in mijn poëzie (en die poëzie mag je, als jij dat vindt, dat dat moet, tussen aanhalingstekens denken).
En als je je voorstelt dat dit conclusieloze stukje me uren heeft gekost om te schrijven, kun je het misschien waarderen.

Sollicitatie

2006-11-22T19:56:00.000+01:00

Ik vond een sollicitatiebrief terug die ik, om een of andere reden, nooit opgestuurd heb:

woensdag 23 augustus 2006
Aan Dhr. X.,

ik werd vannacht drie keer wakker met hevige buikkrampen. Ik had het koud en wilde mijn bed niet uit maar ik moest wel; naar het toilet – echt poepen kun je het niet noemen. Ik ben nog nooit zo blij geweest diarree en bronchitis tegelijk te hebben; ik ruik helemaal niets.
Studenten zijn belachelijke wezens met buitenaardse prioriteiten. Na nog geen twee dagen in Lloret de Mar zag ons appartement er uit als een zwijnenstal, maar we hadden tandenborstels en een bed. Geld was, om het lief te zeggen, niet in overvloed. Het keukenkastje was gevuld met een pot oploskoffie en een stuk of vijf blikken soep. Door de kamers slingerden flessen water en pakjes sigaretten – de aanstekers waren altijd kwijt, hoeveel we er ook kochten. We sliepen tot een uur of drie, ontnuchterden op het kiezelsteenstrand (een mooi woord, vind ik), rolden na een beschimmelde douche verder het lichtgevende stadje in en zaten dansend aan het bier tot het tijd was voor Burger King en met de zon kwam dan de slaap.
Ik ben weer thuis en vraag me af waar ik in hemelsnaam dit virus heb opgelopen. Nederland is zo Nederlands dat ik er misselijk van word. Niet alleen het miserabele weer maar dat hele samenzweerderige ‘zekerheid, solidariteit, rechtvaardigheid’! Ugh. Recht door zee zijn we al helemaal niet en niemand weet het beter dan een ander.
Ik en mijn gorgelhoest bekeken de bankafschriften en concludeerden dat ik weer aan het werk moest. Mijn vorige baas, X van Restaurant X in X, waar ik zo’n drie maanden gewerkt heb, had gezegd dat ik zeker weer welkom was als serveerster wanneer ik terug kwam van vakantie. Vijf weken Amerika en tien dagen Spanje hebben me genoeg denktijd gegeven om te beseffen dat ik niet meer wilde werken als serveerster. De geluiden van vallende borden en de geur van de afvalzakken in de keuken zijn dooddoeners voor het humeur van een mens. Ik weet nog dat ik Troost van Ronald Giphart las en dat de concurrente wereld van de horeca me warm had gemaakt voor het werk in die sector; daarom nam ik een baan aan als afwasser in het kleine, chique restaurant X. Hard en zorgvuldig werken was niet het probleem, het was de zeep waar ik uitslag van kreeg. Zo kwam het dat ik na vier maanden mijn baas, X, inlichtte over mijn ontslag. In die tijd werkte ik ook bij de X. Het was een druk leven, ’s ochtends vroeg kerstpakketten inpakken en ’s avonds laat afwassen, maar ik was rijk en dat is nu wel even anders.
Ik ging de Apeldoornse stad in. Verkopen, dat wil ik wel. Ik liep langs de winkels, bekeek wat posters maar besefte dat de meeste winkels mensen zochten voor donderdagavond en zaterdagmiddag. Die zaterdag is wat me het meest dwars zit. Zaterdag is de enige dag in de week dat ik naar school ga. Ik begin twee september aan het tweede jaar van de Schrijversvakschool (vierjarige opleiding creatief schrijven) in Amsterdam. Een beetje zielig voor iemand van achttien met alleen HAVO 3 op zak, maar ik kan het prima vinden met de dertigplussers en schrijven is wat ik wil.
Maandag tot en met vrijdag ben ik beschikbaar, fulltime of parttime, het maakt me niet uit. Ik zou de rest van de week lethargisch in bed kunnen filosoferen, maar dat zit niet in mijn bloed. Ik heb uitdaging en beweging nodig. Niet beweging als in sporten, maar meer als Joe Speedboot bedoelt. Alles draait om beweging. Begrijpt u?
Aan het einde van mijn tocht liep ik bedroefd langs uw winkel en met mijn laatste dertig euro op zak besloot ik dat ik een boek nodig had. Hoe heet die Japanse man toch met die absurdistische verhalen, die mij altijd aan Jacques Hamelink doet denken? Maruki, Karumi? Murakami. Ik stond met De olifant verdwijnt voor de toonbank en het kwam als een frisse wind tot me – of eerder tòcht, want ik was ten slotte in een huis: hier wil ik werken. Boeken verkopen. Na vragen werd mij uw naam gegeven, u was niet aanwezig maar op vakantie. Vakantie. Ik dacht, een open sollicitatiebrief kan geen kwaad. Als u terugbent van vakantie zal deze brief u eraan herinneren dat u weer aan het werk bent, dat het drukke leven weer begonnen is. Daarbij zal ik u wel meegeven dat delicatessen er zijn dankzij catastrofes en dat ik daarom blij ben met diarree.

A.E.delaCourt

Internet

2006-11-07T18:06:00.000+01:00

Ik weet dat het allang tijd is geweest dat ik een stukje achter liet, maar ik zit zo lekker in een verhaal dat ik met moeite andere dingen kan schrijven.

Donderdag ben ik vrij (afstand nemen), zal ik dan... ? Dan kan ik namelijk (afstand nemen).

Afspraakje? Hier? Donderdagavond, rond de klok van acht?

Kus, A.E.

Nou breekt mijn patta

2006-10-11T21:14:00.000+02:00

Vader kust dochter en knijpt in haar borsten
Jij ziet haar kontgat en neukt
samen met pa
het snot voor haar ogen
(Och die knopen,
koop dan velcro)

It's all love
if you know what I mean

Ze likt het bloed van je pik
maar in de sauna zei je vriendelijk
dat het het ongeluk
en dat het 't allemaal niet waard was

Rode korsten
spreken haar moedig
een scheur in je
ster te laten stoten
door een bigboy die
maar al te graag
zijn trigger in je
kont diggert

Tik

2006-10-04T14:25:00.000+02:00

Ik zit op mijn zolderkamer en steek een sigaretje op. Een volle fles Evian staat al de hele ochtend in de weg. Er zit mascara onder mijn duimnagel, zoals elke dag, dat gaat er alleen af als ik mijn haren was.
Ik heb een schrijversblok wat betreft mijn prozaverhaal voor school. Dit is de derde achtereenvolgende dag dat ik hier ga zitten en Lovewastheegg.doc open zonder te schrijven.
Onder de geringe tien zinnen staat persen en ik geef het op.
Met het dichten daarentegen gaat het fantastisch. Ik zuig de woordjes stuk voor stuk uit mijn duim en een plezier dat ik er in heb!

De liefde gaat voor de wind.

Wanneer komt de regen nou?
Vanmorgen werden we er mee wakker, nu moet ik wel heel lang wachten.

Wedden dat jij wel eens zomaar een document geopend hebt en begon te tikken om gewoon eens te kijken hoe snel je achter elkaar kon tikken zonder te stoppen of om te kijken geen punten geen hoofdletters gewoon alle totale bullshit van je af en het maakt helemaal niet uit die grammatica ook ik snap daar niet altijd alles van en dan ga je dingen tikken van mijn naam is aedelacourt en zo en waar je woont en hoe oud je bent nou ik ga jullie lekker vertellen dat ik verliefd ben en dat ik ontzettend graag wil dat er een wolk breekt vlak boven het raam waar ik onder zit te schrijven dat zo lekker tikt.

Blohgh hgh, toch?

2006-10-03T18:18:00.000+02:00

Ach, het komt en het gaat. Het komt en het gaat. Het blijft. Het gaat weer.

Het komt

De poes die op je schoot springt

Het gebonk van mijn kop tegen de muur

Een oeh, een ah

Gelach door het raam

Tand zoekt hoekje (splinter)

en ik maar likken

of moet ik zeggen

Ik houd van de kat en je tand?

Maar het gaat ook altijd.

(Lieve lezers, het komt wel weer)

Speer

2006-09-12T00:25:00.000+02:00

Ik en Nee kwamen om half negen ‘s ochtends thuis van een zaterdagavond op de bank zitten bij een Sh thuis.
In bed maakte ik me zorgen om Speer. Ik had haar die avond ontmoet. Ze was mooi, lang en slank. Haar huid donker en egaal. Nee en Sh hadden haar gevonden naast de bank, zonder kleren aan. Samen waren ze het er over eens dat er wat met haar haar moest gebeuren – erg gecultiveerd zag ze er niet uit – , we konden haar desnoods midden in deze nacht naar de fameuze kapster Jannie sturen, maar Sh redde ons met de briljante ingeving er wat wax bij te halen. Ik moet zeggen, ze zag er goed uit. Zelfs het plakband om haar middel viel in het niet bij het glanzen van haar haar.
We hadden haar de hele avond bij onze gesprekken proberen te trekken, haar onze liefde te geven, maar het was alsof we haar niet konden bereiken.
Ik had Sh, voordat we weggingen, nog op zijn hart gedrukt dat hij Speer op de bank in slaap moest sussen en zorgen dat ze het niet koud zou krijgen ‘s nachts.
Dat was dan ook de enige reden dat ik nog met een redelijk gevoel kon slapen.
Nee, daarentegen, heeft de hele nacht wakker gelegen.

De volgende dag was een dag van verschillende plekjes.
Een omarming onder de douche.

Is water een goede geleider?

Komt een man aanrijden

2006-09-08T00:17:00.000+02:00

Zat vandaag met Di op een terrasje. Er kwam een man aanrijden in een karretje. Je kon nog net zijn bril boven het stuur uit zien komen. Zijn knullige schoudertjes zaten aan de zijkant van zijn hoofd. Een verschrompeld takje op een wagentje. Ik vond het grappig, zoals Gordon en Joling dingen altijd grappig vinden, terwijl het eigenlijk heel erg is.
Di vond het grappig dat hij wel makkelijk op te vouwen en te vervoeren was in een verhuisdoos.
Toen werd ik gebeld. Mijn dagboek was gelokaliseerd. Dat mocht ook wel na drie weken. De redactie van Pedro Langhout had het gelezen en kon niet wachten op deel twee.

Aan tafel tijdens het eten informeert Broeder ons over ‘Steve! Wo ist die Bass! Boem boem boem’ en deelt Vader mede dat dat geen muziek is. Hardcore is een verminkte versie van Jazz en dat is ook geen muziek.

Bij Ep was de maan rond, zagen we UFO’s en was het Haribo snoepgoed niet slim verstopt.

Idee nummer twee

2006-09-06T23:46:00.000+02:00

Zaterdag kreeg ik de opdracht een opzet voor een verhaal te verzinnen, je weet hoe dat gaat, de eerste schooldag. De volgende les spookte deze opdracht nog door mijn hoofd, die inmiddels was omgetoverd tot de zeurende vraag: Waar ga ik in hemelsnaam een verhaal over schrijven? Ineens, zo gedwee als dat gaat, kwam het tot me dat hij doof moest zijn. Hij, in het verhaal, moest doof zijn.
Ik zie wel eens mensen, schrijvers vaak, met een opneemapparaatje waarin ze plotse, geniale ideeën spreken. Nu geloof ik werkelijk dat ik er ook een nodig heb, want ik blijf graag in de veronderstelling dat ik wel degelijk geniale ideeën heb, maar dat ze vervagen in mijn brein en uit mijn oren met de wind meewaaien. Dan hebben we nog altijd het kladblokje, ofwel mijn dagboek die ik vierentwintig/zeven bij me draag – droeg – maar ergens heb laten liggen. (Mijn dagboek is nu, misselijkmakend, in handen van iemand die ik niet ken en van wie ik niet weet waar hij of zij is.) Dus ik schreef mijn geniale ingeving maar op mijn hand: HIJ IS DOOF.
Waarop een klasgenoot zich onmiddellijk (dubbel d, dubbel l) vooroverboog (prachtig woord), wat krabbelde en mij haar hand liet zien: WIE?
Om een of andere reden voelde ik me betrapt en om mijn geniale geheim – want dat was het inmiddels geworden – te beschermen, bedekte ik mijn hand en glimlachte hoofdschuddend.

Ja. Daar dacht ik dus zo net even aan.
Geniale ideeën vervagen volgens mij altijd. Ze blijven nooit zo ingenieus als dat ze me voorkwamen.
Wie is doof? En waarom in godsnaam? Vertel mij, wat voor fucking extra waarde voegt dat toe aan dit verhaal dat niet bestaat?
Mensen moeten eens ophouden met ongevraagd vragen stellen over andermans briljante ideeën, want dan vallen ze door de mand. Ja? No offence, verder.

Amendement

2006-09-05T14:09:00.000+02:00

Een van onze huisregels is dat er alleen beneden wordt gerookt (we roken alle vier). Roken in je slaapkamer is vies.
Gister zei ik tegen vader dat ik moet roken als ik schrijf. Mijn computer staat in mijn slaapkamer. Het is me dan ook nooit gelukt daarop verhalen voort te brengen.
Vandaag kwam ik thuis en zag dat vader mijn computer naar de zolder verhuisd had (waar een boekenkast en een zonnehemel staan en het verder groot en leeg is).
Er staat ook een asbakje op het bureau.
De dikke kat snurkt en buiten worden huizen gebouwd.

Kermen

2006-08-02T21:07:00.000+02:00

Ik zit te staren naar het beeld en vraag me af wat er na zaterdag allemaal gebeurd is.
Beetje rondhangen, zwemmen, uit eten gaan, vrienden bezoek; het normale leven. Woensdag en donderdag had ik last van constipatie. Diezelde donderdag haalden we Lovisa, de nieuwe exchangestudent, van New Orleans Airport. Ze is klein, blond en typisch Zweeds. Ze is een paar maanden jonger dan ik, nog steeds zeventien en ik kan het niet geloven. Of ik lijk twintig of zij lijkt veertien.

Toen we net thuis waren horen we miauwtjes vanuit te kattenkamer. Savannah was aan het bevallen. Ze het al drie levende kittens gebaard en nog steeds had ze weeën. De vierde was een stuit. Dokter Cindy en ik aan de slag. Zij hield haar vast (O, katten kunnen zo kwaad worden als ze pijn lijden) terwijl ik de voorpootjes zocht in Savannah en het beestje uit haar sleurde. Het was al dood. Savannah baarde nog twee omgekeerde baby’s en zij overleefden het. Vijf gezonde kittens en een doodvermoeide moeder.
Vrijdagochtend vertrokken we naar Foley, Alabama in de hoop dat we een hotelkamer zouden vinden. Jawel! Op het strand gelegen, evenals de volgende dag, flink verbrand in het gezicht en de rest van de avond vanalles gekocht in een winkelcentrum dat ongeveer zo groot is als de Apeldoornse binnenstad. Zondag weer naar huis. Lekker gegeten, wezen zwemmen, Lovisa Wal-Mart laten zien en tien keer naar mijn oude kamer gelopen zonder te realiseren dat het nu Lovisa’s slaapkamer is en ik in de logeerkamer verblijf. ‘s Ochtends zitten we uren met z’n twee te lezen op de patio voor het huis, totdat we allebei gek worden van de hitte.
Af en toe laat Jay mij een ritje maken in de truck. Hij moet me blijven zeggen dat je in Amerikaanse auto’s met één voet gas geeft én remt.
Maandagvond gingen we uit eten bij Chili’s en nadat we allevier gevuld waren met een hamburger reden we naar Inked-up Tattoo en gingen naar binnen. Lovisa was inmiddels ingelicht over ons bewaarde idee om alledrie een tattoo te zetten, ter herinnering aan mijn jaar hier en was nog zenuwachtiger dan wij. Jay en ik kozen een mug, ik op mijn voet, hij op zijn borst en Cindy een rode crawfish op haar enkel. Ik ging eerst. Veertig dollar heb ik betaald om bijna van mijn stoel af te vallen. Ik schreeuwde de hele zaak bij elkaar en iedereen stond uiteindelijk om me heen, kijkend, toen ik me afvroeg of ik een mietje was. Het duurde nog geen tien minuten, maar ik heb die man in gedachten om de minuut gevraagd of hij alsjeblieft op wilde schieten met die stomme tattoo. Jay was aan de beurt, dit kleine mugje deed hem meer pijn dan zijn vorige tattoo die zijn bovenarm bedekt, zei hij. Cindy had pijn, dat was te horen. Ik stond buiten te roken toen Jay naar buiten kwam en zei: ‘I can’t stay in there, her language is getting too bad.’ Binnen schreeuwde ze af en toe: ‘Sun of aaaa bitch!’ We kwamen er met een lach vanaf en bloed dat druppelde uit de zwarte lijnen van onze tattoos. ‘t Is wel grappig om te zien, maar echt mooi kan ik het niet noemen.

Dinsdagmiddag ging ik bij Savannah en de kittens kijken. Een van hen lag aan de zijkant en bewoog amper. Ik hield het in mijn hand en aaide het zodat het bloed beter zou stromen. De kitten kermde geluidloos en strekte de pootjes van pijn. Ik had dit eerder gezien; het beestje was aan het stikken. Ik klopte op de borst om een hart te imiteren en blies in het mondje. Er kwam snot uit het miniscule neusje, het had rotzooi in de luchtwegen. Met een balonnetje zoog ik slijm uit de longen, maar het beestje had al opgegeven. Ik wikkelde het in keukenpapier en deed het in een plastic zakje voordat ik het in de afvalbak gooide.

De Rekening

2006-07-24T22:08:00.000+02:00

Zaterdag naar New Orleans geweest. Oorspronkelijk met de bedoeling om te kijken hoe het eruit zag, maar Hard Rock Café was aanlokkelijker en de sfeer in The French Quarter onveranderd.

We zaten aan de bar in Hard Rock en bestelden lunch. De barman vroeg of mijn moedervlek echt was.

Het eten werd geserveerd door een andere ober die, toen hij me mijn bord voorzette, zei: 'Jij lijkt mij blond genoeg.'

Ik vroeg wat hij bedoelde.

'De barman zei dat deze sandwich voor de mooie blondine aan de bar was.'

(Sommige dingen zijn te duidelijk en dat maakt ze tacky en vertel het me als je daar de juiste Nederlandse vertaling van weet.)

Onze rekening:

Food: 17.80

Beer: 9.90

Liquor: 47.96

Here Jezus!

We liepen wat te niksen op Bourbon Street en gingen Krazy Korner binnen waar dezelfde Cajun band speelde als toen mijn ouders er waren en we compleet shit-faced gedanst hadden.

Het was Happy Hour: drie bier voor de prijs van een; zes dollars en een dollar tip voor de mooie negerin die onze biertjes bracht. We proostten op mijn pa en ma en de avond die we toen hadden.

De avond dat ik met diezelfde negerin flirtte en hoopte dat niemand het zag. Dat Cindy enorme hoofdpijn had en als remedie uiteindelijk twee shots tequila tot zich nam. Dat ik Cindy en Jay voor het eerst samen zag dansen en mijn moeder met haar hernia mijn vader een aparte versie van een lapdance gaf. Dat ik tegen ma en Cindy zei dat ik naar het toilet ging en als ik niet binnen tien minuten terug was, ze me moesten helpen. Ik en Henriette die de dansvloer ruleerden met de Europese stijl en we karaoke zonden in een stille bar met speakers die buiten hingen. Mijn vader en ik arm in arm huppelend op straat. Mijn moeder die Jay ugly little wide man noemde en Jay die ik nog nooit zo hard heb horen lachen. Pa die onderuit gaat in het Hootersrestaurant, midden in de nacht, en de H-oo-tersmeisjes die hem te hulp schieten. Henriette en ik die met z'n twee in slaap vallen in de kofferbak van de auto. Daar proostten we op.

Verder heb ik vrij weinig meegekregen van het feit dat Katrina een vijftal haaien in Bourbon Street had geblazen, alleen de T-shirts knipoogden:

Katrina gave me a blow-job, I will never forget it.

Donder

2006-07-24T21:34:00.000+02:00

Mij is vroeger wijsgemaakt - of misschien heb ik 't zelf zo verklaard - dat als het onweert de wolken ruzie maken, tegen elkaar aanbotsen en zo het dondergeluid produceren, zij gebruiken hun flitsen als lasers in Star Wars voor hun bulderende gevecht.
Gebrek aan een betere verklaring zorgt ervoor dat telkens als het onweert ik twee wolken met boze gezichten in gevecht zie gaan.
Als het dan gaat regenen weet ik dat er slachtoffers gevallen zijn.
Ik haat het als het niet echt regent, steeds een beetje of constante miezer. Het is de lijdensweg van een wolk.

Ik haat het als ik huil onder de douche. In de meeste gevallen ben ik dan gevlucht, simpelweg omdat er een schouder miste die, hoe dom de reden voor tranen ook is, zichzelf beschikbaar toont.

Ik zit op de patio, recht voor een ventilator die op de hoogste stand als een blender tekeergaat. Af en toe vangen de bladen een vlieg of een kever en schieten die als een kogel op me af.
Ooit vond ik op internet een spelletje waarin je een kikker in een blender moest doen en de blender aan moest zettten. Voor de leuk.
Ik moest opnieuw aan dat spel denken toen mijn moeder voor onze laatste echte maaltijd in het oude huis een groentesoep naar eigen recept gefabriceerd had.

Ik haat het als mijn oksels plakken vijf minuten na een douche.
Ik haat het als ik nog geen kwartier in de zon lig mijn ogen prikken van mijn eigen zweet. En geloof me, ik ben echt niet iemand die overmatig zweet. Ik vraag me gewoon af hoe alles hier niet in de fik vliegt.

Ik heb me tweehonderd pagina's lang afgevraagd waarom men Joe Speedpoot van begin tot eind heeft opgelikt en de sterren heeft geprezen, maar nu kan ik het ineens niet meer neerleggen.

96.1 The River

2006-07-19T20:59:00.000+02:00

Coming up next
Your all-time favorite

Je hoefijzersnor & jij
kennen mij ergens van?

Watertandend
Whiskeyogend

Kikker in het gras
met een tong als een hond
zonder tanden

Suck it up! Roll it up!
Onsamenhangend op je kin

O, ik!
plaatsvervangend
schaam me

Sleeptouw

2006-07-18T00:25:00.000+02:00

In Nederland kennen we Parkpop, Graspop of Polderpop. In Louisiana is Swamppop, gezien veel van Oost-Louisiana uit moeras bestaat. Met zo'n naam kon het ook niet anders dan dat het publiek bestond uit Coonasses, Rednecks en bewoners van de Bayou (het moeras). Een countryband, een dansvloer, jambalaya op papieren borden en bier.
Tussen alle oude lui stond een jongen te dansen met niemand minder dan zijn moeder. Cindy kende zijn ouders en vond dat ik mezelf voor moest stellen aan hem. Ik durfde niet. Mrs. Sherryl was het met Cindy eens, en dus gingen ze naar zijn vader en kwamen terug met informatie: 'Hij heet Jared, hij is achttien en heeft geen vriendin. Zullen we je voorstellen?' Nee, ik wil niet, ik durf niet.
Even later zat ik naast Mrs. Sherryl. 'Hij kijkt naar je. Hij kijkt weer naar je. Anoek, hij kijkt de hele tijd naar je. Ik denk dat hij hierheen komt.'
Ik zat als een debiel de andere kant op te kijken.
'Anoek, hij komt echt hierheen,' zei ze, stond vervolgens op en liep weg.
De vrije stoel naast me werd ingenomen door Jared.
Mrs. Sherryl en Cindy zijn vervelend slimme vrouwen.
Hoe knap hij ook was, hij had vreselijk slechte communicatievaardigheden en toen ik echt geen gespreksonderwerpen meer bedenken kon, zei ik dat ik naar het toilet ging.
Weg was ik, naar buiten gevlucht.
Ik sta eenzaam in mijn mooie bloemetjesjurk. Het is nacht, ik rook een sigaret en kom er opnieuw achter dat ik toch echt op mensen val die leuk praten.
Een dikke man komt naar me toe, kijkt me scheel aan en vraagt of ik een biertje wil. Ik bedankt.
'Drink je niet?' vraagt hij.
'Vanavond niet.'
We praten een sigaret lang, ik lach me rot en ik steek een nieuwe op.
'I'm a coonass,' zegt hij ineens, 'born 'n raised right here on the Bayou.'
Ik twijfel of ik hem zal vertellen over onze vis van twintig kilo. Hij vraagt waar ik vandaan kom. Ik zou hem kunnen zeggen dat ik uit Walker kom, maar ik denk dat hij me ook zou geloven als ik Japan zou zeggen met mijn blonde haar.
'The Netherlands.'
'The where?'
Ik lach. Hij vraagt wat mijn naam dan is, als ik uit Nederland kom.
'Anoek.'
'A what?'
Een wereldvreemde man van vijfendertig die scheel kijkt en een bierbuik heeft, met wie ik me beter vermaak dan een knappe dansende jongen als Jared; the proof.

Cindy en ik bestelden eindelijk po-boys. We stonden al zo'n twintig minuten te wachten in de drive through. Eindelijk aan de beurt zegt het meisje dat het nog wel even kan duren. Ze vraagt of we kunnen parkeren en later terug kunnen komen naar het raampje. Cindy stelt aan het meisje voor of ze het naar de auto toe kan brengen. Ze twijfelt even, zegt dan: 'Natuurlijk, mevrouw.' We parkeren de auto een eind verderop, het is druk.

Tien minuten later komt ze naar ons toe. Cindy kijkt me aan voordat ze onze auto bereikt en zegt: 'Well, hell, she didn't tell me she had a frickin' cane!' Het meisje kon amper lopen. Oeps.

-
Zondagochtend gingen Cindy en ik op weg naar Biloxi waar mijn oom woont en tevens een strand is.
Unlce David had een prachtig plekje aan het water. Zijn straat stond vol mooie, grote huizen die allemaal op palen waren gebouwd, want het wil daar wel eens overstromen. Uncle Davids huis had een groot balkon waar je in een schommelstoel uit kon kijken over de rivier en het meer.
We herinneren allemaal Orkaan Katrina en New Orleans in het nieuws. New Orleans had zoveel schade door de doorgebroken dijken, omdat het water zo hoog was dankzij de wind. Wat veel mensen niet weten is dat Katrina, vlak voordat zij bij New Orleans aan land ging, draaide naar het oosten en plots Biloxi in Mississippi het doelwit werd.
Uncle David en zijn familie wisten niet zeker of hun huis veilig genoeg was en gingen naar een ander huis op een hoger gedeelte in Biloxi om de orkaan door te zitten; ze zouden tenslotte niet heel erg geraakt worden.
Ze zaten op de porch. Het was middag, maar de wolken waren zo zwart als de nacht en de wind was al toegenomen. Mijn tante wees naar iets in zee. Uncle David zette zijn bril op.
'Iedereen naar zolder. Wat je daar ziet in zee is een muur van water.'
Biloxi was weggespoeld.
Bijna een jaar later zie ik het voor het eerst. We rijden langs het strand. De grootste huizen van de rijkste mensen zijn al opgeknapt. Een aantal mensen heeft hun krot te koop gedaan, anderen het stuk land, waar hun huis ooit op stond, verlaten.
We liggen op het strand, met z'n twee. Een kilometer verderop zit nog iemand. Het is heet. In het water vinden we een stuk van een muur. We gaan naar Uncle David.
De wijk is een ravage. In zijn straat staat helemaal op de hoek een huis en op de andere hoek zijn huis. Daar tussenin zijn er funderingen met palen, de huizen daarop moet ik er maar bijdenken. Je vraagt je af waar alles heen is. Waar is een huis als het niet meer is waar het was? Niet ernaast, nee. Verderop in het bos, dakpan voor dakpan, steentje hier, plankje hout daar.
Het is ongelooflijk dat hun huis er nog staat, de buitenmuren en het dak. Binnen is alles weg, inclusief muren.
De mensen die alles kwijt zijn geraakt, hebben van de overheid een caravan gekregen, die van Uncle David staat op de oprit. Langzaamaan proberen ze het huis weer in elkaar te zetten. De voordeur vonden ze kilometers verderop langs de weg en staat als grote trots bij de caravan.
We maken een tochtje met de boot. Zoon Charlie doet stoer op zijn wakeboard. Ik moet ook; driehonderd keer proberen ze me achter de boot aan te slepen, maar ik snap er niks van en geef op als het volgens hen 'bijna gelukt' is.
Ik zit uitgeput in de boot als het ineens heel donker wordt aan de andere kant van het meer. Ik bedoel, een verschil van dag en nacht en bliksemflitsen in de verte. We varen snel terug, maar de storm haalt ons in. Aan land rennen we richting het huis, tegen de wind in natuurlijk. In onze bikini's snijdt het opwaaiende zand lang ons en ik moet mijn ogen dicht houden. Onder het huis, tussen de palen zijn we veilig. Tijd voor een sigaret, een fles wijn en de steaks worden op de grill gelegd.

Need Head

2006-07-14T19:14:00.000+02:00

Maxx, onze enorme Golden Retriever, was als puppy het meest lieve maar vooral meest wilde beest dat je je in kon denken. Hij woonde in de achtertuin en nadat hij alle bloembedden in de winter compleet gemolesteerd had, besloten we dat we met een hek de tuin zouden verdelen in een tuin voor ons en een tuin voor Maxx.
Als puber probeerde hij alles zwanger te maken, van etensbak tot waterfles. Hij is gek van water. Hier in Louisiana is het bloedheet en regent het nooit, dus elke avond moesten de sproeiers aan om de tuin te behouden. De sproeiers gingen heen en weer, Maxx zette constant de achtervolging in.
Nou moet ik je vertellen dat Maxx wel getraind is en dus weet wat 'hier' en 'zit' betekent en hij met vlag en wimpel als braafste hond is geslaagd op die trainingsschool, maar hij daar thuis gewoon maling aan heeft.
Op een dag was ik in zijn tuin aan het opruimen - hij bijt alles kapot - en ik sleurde een afvalzak richting uitgang van het hek, Maxx wild om me heen springend. Zodra het hekje open was, sprong hij op me, duwde me met afvalzak en al op de grond en ging er vandoor. Ik ging op mijn slippertjes erachteraan, de straat uit, op naar de grote weg. Een mens kan een hond niet bijhouden, dus ging ik als een gek terug naar de buren om te vragen of ik de auto even mocht lenen. Als dat monster wordt aangereden, is het mijn schuld, was wat ik de hele tijd dacht. Voordat ik het buiten adem aan de buurvrouw uit had kunnen leggen, zagen we hem in de verte als een debiel terugrennen en was zo vreselijk blij me weer te zien dat hij me opnieuw omver duwde en me plotsklaps zwanger probeerde te maken. Best beschamend, to say the least.
Het gaat nu beter met hem. Je kunt hem aaien zonder dat hij gek wordt en als je zegt: 'Maxx! Bring me your bowl, Maxx!' zoekt hij zijn etensbak en brengt 'm naar je toe zodat je hem eten kan geven. Hij is niet vanzelf zo rustig geworden, daar was een vrouw voor nodig. Hier tegenover, bij de familie Cox, woont Angel, een lieve Golden Retriever, half zo groot als Maxx en zo tam als een schoothondje. Maxx was er duidelijk klaar voor en ervaren Angel ging Maxx' tuin in. Hij snapte er niks van. Wat Angel wel niet heeft moeten denken toen hij er compleet naast zat (haar hoofd, haar buik, haar oor), maar blijkbaar was 't 'm toch gelukt, want een paar weken later liepen er een stuk of vijf kleine Maxxjes rond. Een daarvan kwam terug nadat die verkocht was aan Mr. Cox' ouders; hun huis had veel schade opgelopen tijdens orkaan Katrina. Coxy heette ze. Ze begreep het niet meer; ze wist niet meer waar ze woonde. Als ze naar ons toe kwam op de patio en we zeiden 'go home, Coxy', ging ze zitten. We merkten dat er vanalles verdween van de patio - slippers, sigaretten - en op een dag zagen we in Mr. Cox' voortuin tientallen golfballen die uit Mr. Bob en Mrs. Aprils achtertuin kwamen. Een keer kwam Mr. Cox een grote plant terugbrengen die Coxy uit onze voortuin had geplukt. Terwijl Maxx trots was op zijn capabele 'Maxx! Bring me your bowl, Maxx!' was Coxy al zover dat ze ons schaamteloos begreep als we haar verzochten: 'Coxy! Bring me my shoe, Coxy!' en 'Coxy! Bring me my damn plant, Coxy!'
Vanmorgen kwam Mr. Cox aanstruinen. Of we een of andere speciale schroevendraaier hadden gezien; Coxy had in de gereedschapskist gesnuffeld. Nee, maar nu hij er toch was, moest hij even een kijkje nemen in de koelbox - onze grote vangst -

Jay en ik, fishingbuddies, gingen gister vissen. We vingen een paar redelijke visjes, goed voor een avondmaal voor ons drie. Een ritje over het meer gemaakt, vingen daar geen enkele vis en weer terug naar de mond van de rivier. Het water was behoorlijk ruig. Ik stond voorop om het anker in het water te laten en kukelde achterover in de boot voordat ik het anker in mijn handen had gehad. Mijn commentaar: 'Gelukkig val ik in de boot,' maar een uur later had ik twee blauwe plekken op mijn been en een val in het water was verfrissender geweest.
Jay gooit een lijn uit met een garnaal. Ik gooi mijn lijn en zit natuurlijk direct vast aan een stuk hout of zo op de bodem. Onze lijnen zijn gekruist, ik sta te vloeken.
Jay zegt: 'Ik heb beet.' De hengel buigt bijna dubbel. Hij begint te vloeken.
Ik grap: 'Is het een walvis?'
Jay lacht voorzichtig. 'Deze draad houdt maar vijftien pond (zeven kilo), deze vis is wel iets zwaarder dan vijftien pond, Anoek.'
Ik sta met mijn hengel in mijn hand.
'Haal je lijn weg, Anoek.'
Ja, shit, ik zit vast. Ik kijk om me heen, zoek een schaar of een mes. Jay wordt helemaal gek, want mijn fucking lijn zit 'm in de weg, grijpt mijn hengel, bijt de draad kapot en gooit de hengel in de boot. Dit is geen grapje, denk ik.
'Pak het net,' commandeert Jay en legt me uit dat als hij de vis met zijn hoofd boven het water krijgt, ik het net onder zijn staart moet duwen om 'm te vangen. Het duurt wel tien minuten voordat die vis een beetje moe wordt en we een flits van hem zien. We zijn stil. Here Jezus, wat een grote vis. Jay en het monster zijn moe en ik sta daar met dat stomme net te scheppen. Jay reikt me de hengel aan, ik schud nog met mijn hoofd, maar ik moet. Jay schept en concludeert dat het net gewoon te klein is. De vis zwemt onder de boot. Ik probeer hem met al mijn kracht terug te krijgen. Ik denk, als deze lijn knapt, zal Jay me dit nooit laten vergeten. Jay leunt over de reling van de boot. Ik krijg de lijn korter en zodra zijn hoofd boven water is, sleurt Jay 'm in de boot. We vallen allebei naast hem neer en beginnen te lachen.
'Genoeg vis voor feestje,' zegt Jay. We dumpen 'm in de koelbox waar die amper in past en staan als twee kleine kinderen te dansen in de boot.

Dinsdagmiddag wilden Jay en ik een tochtje op de motor maken, maar we zouden eerst eten. Ik wilde een shrimp po-boy (soort broodje gezond met garnaal), dus ons plan was om die te halen. We belden Cindy of ze daar zin in had. Die herinnerde ons eraan dat er nog vis in de koelkast lag van die avond dat we pizza's bestelden en die moest op. Goed, dan grillen vis en gaan we daarna motorrijden. We wachten tot Cindy thuis is en leggen de vis op de gril. Vijf minuten later komt Cindy naar buiten met een bord opgewarmde spaghetti. Ze had geen tijd om te wachten op de vis, ze had een afspraak, dat wisten we toch? Dus Jay en ik grilden pissig de vis, schoven 'm kant en klaar de koelkast in voor de volgende dag en besloten op de motor naar Chili's te gaan om een hamburger te eten.

Woensdag is er altijd bike nite bij The End of the Line, een bar in the middle of nowhere. Bijeenkomst: een stelletje stoere mannen met stoere motors en hoofddoekjes, plakplaatjes en cowboylaarzen en een enkele stoere vrouw in strakke jeans, waaronder ik. De motors staan op een rijtje geparkeerd en we staan er met z'n allen, biertje in de hand, hoofdknikkend naar te kijken. Dan gaan we naar binnen. Er wordt oude country gedraaid op de jukebox en de mannen spelen een kaartspel met een hoop dollars. Een enorme pan eten wordt naar binnen gebracht en de vrouwen scheppen de borden van de mannen vol. Na het eten gaat iedereen met zo luid mogelijk gebrom weg op hun motor.
Ik vond het erg leuk, was de enige youngster, want je moet eigenlijk eenentwintig zijn om binnen te komen.
Er kwam een lieve vrouw naar me toe. Ze zei: 'You are precious,' en belde vervolgens haar zoon. 'Hij moet eerst de nieuwe borsten van een vriendin bekijken, maar daarna komt hij hierheen,' zei ze trots.
Het was een knappe jongen van tweeentwintig die erg netjes en aardig tegen me was, maar zijn vader droeg een shirt met de woorden Need Head, die duidelijk over een ander deel van het lichaam gingen.

Het is honderd graden Fahrenheit. Ik heb het al zo warm dankzij de brandwonden die ik heb opgelopen door de zon tijdens het vissen gister (ja, ma, ik had me ingesmeerd). Ik denk dat ik vandaag niets anders ga doen dan in het zwembad drijven.

Royal Flush

2006-07-09T20:37:00.000+02:00

Gister naar een kattenshow geweest in New Orleans. Ik heb de stad zelf niet gezien, maar onderweg naar het Hilton Hotel, waar de show plaatsvond, zag ik een paar huisjes langs de weg liggen. Het moeras staat scheef, alsof iemand de bomen een kant op heeft gekamd.
Onze kat, Howz a Blues - Jazz (chocolat male persian), zag er niet zo goed uit. Hij is zijn mooie vacht kwijtgeraakt door het warme weer.
Andere katten in de show hadden een geweldige vacht met een immense kraag, zoals het hoort. Weet je hoe hun eigenaren dat voor elkaar krijgen? Ze stoppen ze in een hok, zodat ze zich amper kunnen bewegen en zodoende minder haar verliezen en zetten de airconditioning op tien graden Celsius zodat die beesten vanzelf meer haar kweken, want ze hebben het koud.
Jazz sliep vannacht bij me, lekker warm. Ik heb urenlang zijn vacht losgeaaid. He was loving it.

Eergister aten we met z'n allen (vrienden en buren) spaghetti. Cindy had wederom gekookt!
We zaten buiten. Mrs. April, de buurvrouw, sprong ineens op, zette de hele conversatie stop en zei: 'What?! Cindy cooked twice this week?' Het drong echt door.
Diezelfde avond zei Jay dat hij vis wilde frituren de volgende dag. Hij zou zelfs naar Wal Mart gaan om friet te halen.
Gister dus, belden we Jay rond een uur of zeven dat we onderweg naar huis waren. Hij vroeg of we even langs Wal Mart konden om friet te halen.
Pas na achten stond ik vis te snijden. Jay zocht iets en vroeg: 'Cindy, hebben we vet?' (Zonder dit vet kun je vis niet frituren.)
Er ontstond een hels gevecht in huize Creel. Alles ging de vriezer weer in en we bestelden pizza.

De buren belden vlak na het eten, rond een uur of tien, of we kwamen pokeren. Het duurde even voordat ik het snapte.
Alleen Mr. Bob en ik waren nog in het spel en ik had per ongeluk een Royal Flush (het allerhoogst) en bij de volgende kaarten zette Mr. Bob ineens zo fucking veel geld in dat ik me afvroeg hoe vaak een Royal Flush voorkwam. Dat kan nooit, denk ik, hij bluft zich een slag in het rond. Ik had een paar zessen, what the hell, ik deed lekker mee. Zijn kaarten waren niks waard, mijn zessen waren zelfs nog hoger. Inmiddels ben ik determined de pot, zo'n zestig dollars, te winnen. Mr. Bob zet alles in. Ik heb een paar tienen en moet wel. De knakker had een full house. Whatever happend to beginner's luck?

Np vertelde me dat ze achthonderd euro had gewonnen. Ik vertel dat aan Cindy. Ze vraagt me hoeveel dat in dollars is. Hier begint onze breinbrekende discussie.
Alles wat ik weet, is dat als ik honderd dollars pin, er tachtig euro van mijn rekening wordt afgeschreven. In mijn simpele hoofd betekent dat, dat als ik duizend dollars pin, er achthonderd euro wordt afgeschreven. Toch? Cindy zegt dat achthonderd euro evenveel is als zeshonderd dollars, omdat de euro meer waard is. Ik vraag me af hoe ze dat daaruit kan concluderen. Ze is het met me eens dat een euro gelijk staat aan ongeveer een dollar en een quarter, maar dan is achthonderd euro alsnog zeshonderd dollars. Dit is een van de weinige keren dat ik zeker weet (niet alleen denk) dat Cindy fout zit en hier wil ik een slagje uit slaan. Als ik verlies, moet ik poepscheppen in de kattenkamer en dweilen. Als ik win, mag ik van Cindy naar haar kapper op haar kosten.

Cindy's kapper was erg enthousiast over de boblijn die hij bij mij geknipt had. Ik moest zelfs terugkomen zodat hij er foto's van kon maken. Ik leek wel een model uit New York, zei hij (dat zei hij echt!). Ik denk dat ik me in heel mijn leven nog nooit zo cool heb gevoeld.

Alles wat nog moet gebeuren of waar ik me druk om moet maken, stel ik uit.
Ik zit in mijn bikini op de schommelbank en zweet me kapot. Ik eet chips, drink bier en rook. Hoewel de chips gebakken is en niet gefrituurd, het bier light en de sigaretten ultra light, ga ik over mijn gezondheid later inzitten.
Ik moet ook ontzettend nodig plassen, maar we weten dat plassen veel lekkerder is, als we het tot het uiterste ophouden.
En het orgasme-verhaal kennen we.
Today is National Procrastination Day, that we will celibrate tomorrow (mijn lijfspreuk deze maand).

Tissue

2006-07-07T15:45:00.000+02:00

Toen ik nog thuis in Nederland was, heb ik geprobeerd de geur van mijn Amerikaanse thuis te vinden in kleren en boeken, omdat ik me dat niet meer voor de geest kon halen. Ik vond het nooit, het was te ver weg.

Zondagavond liep ik van de trap het vliegtuig uit, zoals je presidenten altijd ziet doen. De hitte sloeg zich als een deken om me heen, iemand schreeuwde: 'Thank God, I'm home.' Een aantal mensen klapte. New Orleans was onherkenbaar in het donker, maar rook hetzelfde. Ja, we waren thuis.

Toen ik daadwerkelijk de deur van mijn huis opende kon ik wel dood neervallen van de opgekropte heimwee waarvan ik verlost werd.

Later zag ik foto's van begin zomer vorig jaar, toen mijn ouders op bezoek kwamen - mijn twee laatste weken in Amerika. Jezus Christus, wat was ik toen mooi. Ik was dikker, droeg geen make-up en leek daardoor net een baby, ik lieg niet, mijn haar was ongelijk geknipt en onverzorgd en mijn nagels waren afgekloven, maar ik was erg gelukkig en dat kun je zien. Ik besef dat nu en misschien is dat ook de reden dat ik het meer gemist heb dan ik dacht.

Katie ligt aan mijn voeten. Ze is van de honden de enige die luistert. De andere - een Yorkie die tot mijn enkel komt, een dikke poedel en een enorme, hondsdolle Golder Retriever - struinen buiten rond. Katie volgt me overal waar ik ga. Ze waakt over me. Als ik naar het toilet ga, wacht ze voor mijn deur. Als ik slaap, springt ze af en toe bij me op bed (zo'n driehonderd keer per nacht) om te checken of ik nog leef, denk ik. Katie is een Aussie, ze heeft geen staart en draagt een luier omdat ze ongesteld is. 't Is wat.

Vanavond eten we eggs and potatoes. In dit huis ontstaat er elke dag weer grote oproer over het eten. Cindy en Jay (mijn gastouders) zijn aan het werk, ik lig meestal in de tuin. Rond vier uur beginnen de telefoontjes, eerst altijd Jay met de vraag: 'Wat doen we vanavond?' We bellen elkaar in het rond met verschillende suggesties. Dan is het even stil. Ik bekijk de folder van Domino's en die van de Chinees, gluur in de vriezer en tel de verschillende soorten three-minute-meals.

Het punt is dat het ons niets uit maakt wat of waar we eten, het gaat meer om wie die keuze gaat maken en wie het daadwerkelijke koken in z'n werk gaat zetten. Meestal heeft niemand daar eigenlijk zin in, dus hebben we geen honger en wordt het koffie en een sigaret, werkelijk.

Maar vandaag! Jay belt en zegt dat hij wil dat Cindy kookt, en niet zomaar wat, hij wil eggs and potatoes! Dat betekent: patat, roerei met griesmeelpap, en dan bedoel ik, door elkaar gemengd. Jahoe. De eerste keer dat ik dat at, vroeg ik me echt af wat ik nou dan aan de fiets had hangen. Ik houd het wel bij friet en ei.

Friet en ei, friet en ei, jezus wat ben ik blij dat er iemand kookt vandaag voor mij.

Laat ik niet beginnen over wat er op televisie moet tijdens het eten.

Cindy fokt katten. Perzen om precies te zijn, met van dat lange haar en zo en die platte neuzen. We hadden er een stuk of dertig (ze hebben hun eigen kamer, dank de heer), nu zijn het er nog maar vijftien of wat. Er is één kater.

Man, hoe zou jij het vinden om in een huis te wonen met veertien vrouwen die je stuk voor stuk, meerdere malen zwanger mocht maken (zonder je druk te maken over je kinderen) zolang als je zin hebt of in ieder geval nog kunt?

Het is grappig. Elke keer dat ik die kamer in loop, zit hij boven op een chickie.

It's a girls' world and he lives in it.

Schik

2006-06-20T21:26:00.000+02:00

Soms besef ik iets zo belachelijk laat, dat ik er van schrik.
Vier dagen serveren en dan nooit meer op die klok kijken.
Beter nog, zondag over een week zit ik in het vliegtuig naar de Verenigde Staten.
Here jezus, ik was zo verbitterd dat ik vergeten was dat er nog hoopvolle dingen aan zaten te komen.
Ik kan bijna niet wachten om heel blij te zijn. Ken je dat?

Keerzijde (er zijn altijd nog keerzijdes, laten we daar de heer voor danken):
What the fuck moet ik met vijf weken – almachtige, behoed mij, ik wil niet dat dit door hem gelezen wordt (en dat bedoel ik niet als de mededeling: “Let maar niet op mij, hoor.”) – wat moet ik met vijf weken jou niet aanraken?
Mijn brein is overmeesterd en die brein op zijn beurt overmeestert mij (een afschuwelijke zin, maar dat is wel wat er aan de hand is).

Scènes – T-shirts, natte kusjes, koude voeten – van de vorige avond plagen mij non-stop. Ik stond vanochtend koffie te zetten op het werk en viel bijna om van hunkering.

Is het een bijwerking of zo, dat ik mensen echt mis?

Tussen de oren

2006-06-19T21:13:00.000+02:00

Er zijn dingen die je gewoon voor je moet houden, willen ze leuk blijven.
Helaas kan ik geen concrete voorbeelden noemen.

Naast mijn bed staat een flesje met water. Dat water zit er al twee dagen in en dankzij dit weer is de binnenkant van het flesje behangen met condens. Het smaakt net als het nooit ergens naar smaakt, maar dan minder lekker.

Ben ik rijk?

Ik bekijk de boeken op de plank en lees de titels. Elk boek heeft een sfeer, een wereld en een humeur, of meerdere als het verhaal verschillende periodes betreft. Soms zie ik plaatsen, waar ik nog nooit geweest ben of die helemaal niet bestaan, zo duidelijk voor me dat ik er een foto van zou kunnen maken.
Niet alleen dat. Elk boek heeft ook stukjes uit mijn geschiedenis vastgelegd. Ik kan me nog precies de plek herinneren waar ik een boek heb gelezen, wat voor weer het was en hoe ik me voelde.

Zal ik rolschaatsen kopen?

Mijn werkdag begint om tien uur. Om elf uur is de eerste officiële pauze, maar omdat ik dan net een uur aan het werk ben en om twee uur pas weer een pauze heb, probeer ik het zo lang mogelijk uit te houden (ik kwel mezelf werkelijk om door te werken). Om half een houd ik het dan echt niet meer en geniet ik van mijn pauze, trots dat ik niet gelijk om elf uur pauze heb genomen, want nu is het al weer bijna tijd voor mijn tweede pauze! Om twee uur dwing ik mezelf niet gelijk die rookpauze te houden, want om vier uur gaan we pas eten en dan moet ik nog zo lang wachten. Uiteindelijk sta ik om drie uur opgefokt te paffen, maar het is al drie uur en nu hoef ik niet meer zo lang te wachten op het avondeten! Hoewel ik in dat uurtje meer dan honderd keer langs de klok loop, verbied ik het mezelf erop te kijken, dan gaat de tijd namelijk sneller. Natuurlijk is de keuken bijna een uur te laat met het uitserveren van het eten (sta ik mezelf vanbinnen op te vreten), maar doe ik toch nog alsof het als verrassing komt dat het eten klaarstaat. Dat is de redding, dat eten, dan weet je dat als je terug komt het restaurant bijna uitgestorven is en het tijd is om op te ruimen! Om half zes begin ik met alle klusjes die ik helemaal niet wil doen, maar waar ik mezelf dan toch doorheen sleur, omdat niemand anders het doet en ik op tijd naar huis wil. Als we dan om half zeven sluiten zijn er nog altijd dingen die niet gedaan zijn, terwijl ik mijn taak allang volbracht heb en om collegeaal te zijn nog maar even vraag of ik iemand kan helpen: ‘Anoek, zou jij de afvalzak met koffieresten weg willen brengen?’ Heb je enig idee hoeveel een afvalzak met natte gemalen koffiebonen weegt? En dan met deze domper denk ik, wat een rotdag, maar de tijd is in ieder geval snel gegaan.

Mijn hoofd is een boekenplank vol met boeken. Ik blader ze zo af en toe door, soms gaat het per ongeluk – een geur, een muziekje, een stem.

Het weer

2006-06-18T13:20:00.000+02:00

(Dagboek, zaterdag 17 juni 2006)
Kon ik maar -- kon ik maar zo mooi zijn als het weer vandaag. Dat iedereen die niks te melden had, zou zeggen: 'Wat is ze mooi vandaag, he?'

Zondag: Hoewel hoge sluierbewolking, de zon komt door.

Wil je mee naar het strand of ga je de rest van de dag halfnaakt in je kamer om je heen kijken?
Die vrouw aan mijn muur, Marilyn, ze leunt op de balustrade van een balkon en rookt een sigaret.

Ik was vanmorgen een aantal minuten in euforische stemming.

Fever

2006-06-16T11:28:00.000+02:00

Gezien iemand zo leuk is geweest mijn wachtwoord en geheime vraag te veranderen van mijn account, heb ik uiteindelijk maar een nieuwe aangemaakt. Ik wil de schuldige, ik weet helaas dat dit een bekende is, graag vragen het nieuwe wachtwoord van mijn oude account te mailen naar continu_anoek@hotmail.com, of hier anoniem achter te laten. In mijn oude account bevinden zich namelijk gegevens van vrienden en familie in Amerika die ik nooit meer bij elkaar kan sprokkelen, en niet te vergeten mijn E-TICKET NAAR NEW ORLEANS die ik wel nodig heb wil ik 2 juli nog ergens komen. Voor alle anderen, voeg me alsjeblieft toe!

Avances

2006-05-24T11:30:00.000+02:00

Aanrander krijgt twee weken voorwaardelijk

Een 54-jarige man, bezoeker van het slaaphuis, randde begin dit jaar in een lift een vrouw van zijn leeftijd aan. Onverhoeds gaf hij de vrouw, eveneens een bewoner van het adres aan de Stationsstraat, een zoen, sloeg zijn armen om haar heen en beroerde tijdens deze toenadering haar borst.
Bij de politie verklaarde de man de vrouw zo amicaal te hebben bejegend omdat ze daar zelf toe zou hebben uitgenodigd. Het slachtoffer ontkende dit echter en verklaarde ‘overdonderd’ te zijn door de onverwacht verhitte avances van de man en niet te weten wat ze er mee aan moest.

(Apeldoornse Courant, dinsdag 23 mei 2006)

Met een lichte, cynische ondertoon kun je me laten lachen op de vroege ochtend. Door ‘onze verslaggevers’ een geweldig beeld neergezet in die lift!

Neusje

2006-05-09T21:55:00.000+02:00

Anoek, wil je nog een boek schrijven?
Ja, ja, ik ben bezig, maar ik wil eerst alles over vissen weten.
Vissen?
Ja.
Alle soorten vissen?
Ja.

Anoek, wanneer laat je weer eens wat achter op je website?
Rustig, rustig, ik ben met een onderzoek bezig.
Onderzoek?
Ja.
Waar naar?
Vissen.

Anoek, je verliest bezoekers.
Echt?
Ja.
Misschien moet ik ze meer in mijn werk betrekken?

Dat zou kunnen helpen. Mensen vinden het leuk dingen over zichzelf te lezen.

Geachte bezoekers, zouden jullie anekdotes achter willen laten over vissen (in de brede zin van het woord)?

Anoek, ze vallen bij bosjes.
Vissen?
Je bezoekers.
Oh. Ik moet vaker dingen achter laten, he?
Ja.
Okay.

Anoek, een heleboel mensen maken reclame voor je site, wist je dat?
O ja?
Jazeker.
O. Daar ben ik zeer blij mee, bedankt.
Dat zullen ze op prijs stellen.
Ik ook. En ik zal zeker wat terugdoen, let maar op, lieve visjes in het water.

Broeder, zou je alsjeblieft die teringherrie uit willen zetten? Het huis trilt.
Ja, natuurlijk, Anoek, geliefde Zuster.
(Wij zijn als twee vissen, mijn broer en ik.)

Niet vergeten, he, die anekdotes, dank je!

Kletteren

2006-04-25T21:27:00.000+02:00

Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!
Sorry.
Ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha ha!
Sorry, maar ik heb vandaag nog niet gelachen, dus doe ik dat even hier.
Drieëntwintig messen, vierentwintig vorken, een lepel, een soepkop, drie borden, twee lege en twee volle flesjes bier en een appelsap op de grond laten kletteren vandaag.
Gelukkig was de baas aanwezig om dit te kunnen aanschouwen.
(Soms kan ik, dramakoningin, ook nog relativeren:)

Toen mijn dag erop zat, fietste ik in de lage zon naar huis. Zag een oude man op het kruispunt bij een boom waar een foto van een jonge man op hing. Voor de boom stond een herdenkingssteen met een naam en nogmaals een foto. De oude man stapte van zijn fiets af en parkeerde die ongemakkelijk bij de steen. Hij wreef met een hand langs zijn grote neus en haalde een geruite zakdoek uit zijn broekzak tevoorschijn. De man huilde niet, hij gaf een klopje op de steen, keek er even naar en liep er toen om heen, plukte wat lange sprieten gras uit de weg. Ik fietste hem voorbij en schaamde me dit intieme moment zo aan te hebben staan gapen.

Visje

2006-04-21T23:55:00.000+02:00

Het is raar om na een tijdje weer wat kwijt te kunnen aan jullie. Ik ben een keer op vakantie mijn dagboek vergeten en toen ik terugkwam heeft het weken geduurd voor ik weer brieven achter kon laten, alsof ik bang was dat ze het niet meer wilde horen.
Niets is erger dan iets dat je schrijven de keel dichtknijpt.
Zo heb ik laatst mijn poëzielessen een strop aangeboden in een nieuw gedicht, omdat ze poëzie de mond snoerden. Meesters in het verwoesten van beelden, dank je voor de oogkleppen, maar ik was al blind.
Opdracht voor deze week: het schrijven van een liefdesgedicht.
(Good Lord, hoe beklemmend kun je het verzinnen?)
Beste mensen, ik weet niets van liefde. Ik weet alleen van posters aan mijn muur. En praat me niet van waarheid en echtheid en eeuwigheid, tenzij je het zeker weet natuurlijk (zucht) en vergeet ook de ‘toen ik zo oud was als jij’, ‘ja, maar dat komt allemaal nog wel meisje’ kun je ook achterwege laten, WANT DAAR HEB IK NU EVEN NIKS AAN; de opdracht moet morgen af zijn.
Ik schreef iets over meeuwen, mamboën en gegil in een oor, maar dat doet teveel aan seks denken. Later iets over priesters, afvalzakken en een bolletje, maar ik kon hier echt geen touw aan vastknopen en nu net heel even geleden las ik (en dit is wat ik zeggen wil):

Ik ben moe, ik heb vandaag
je borst tien keer
niet aangeraakt, lieve woorden
niet gezegd, gedacht aan je nagels
in mijn rug die een eeuwigheid achter
mij ligt en waaruit ik vanmorgen
ben opgestaan als uit een bed.

Dan vraag ik me af waar gedichten over gaan als ze niet over de liefde gaan.
Lees ik verder, dan vraag ik me af waar (pas op, hier komen zwaarbeladen woorden) het leven over gaat als het niet over de liefde gaat.

Ik geloof niet dat ik het kan:
niet van je houden. Drinken
en je niet kunnen vergeten,
dat kan ik. En iedere dag een beetje
sterven, zodat het tenslotte slechts
een koud kunstje wordt.

(Herman de Coninck – De Gedichten)

Dus ik schrijf lekker over meeuwen en priesters en ik noem het een gedicht, want ‘liefdes’ ervoor zou het pleonastisch (hallo, klasgenoten: ple·o·nas·me (het ~, ~n) 1 uitdrukking waarin eenzelfde begrip dubbel is uitgedrukt, bv. in 'oude grijsaard') maken. Wat ik nu dus eigenlijk beweer is dat leven en liefde dezelfde begrippen zijn.

We moeten er niet zoveel gewicht aan hangen.
Ik kan ‘verliefdheid’ amper uit mijn mond krijgen, ‘houden van’ is echt om te kotsen en ‘de waare’?
Wow, dit hele verhaal krijgt rare kuren dankzij de taal en alle associaties die we er mee hebben.
Ik wil gewoon eigenlijk zeggen wat ik zeggen wil zonder er zoveel gelul om heen te hangen om de zware aanhang te maskeren en zonder dat jij het leest. Ik wil gewoon dat je weet dat ik er niet teveel gewicht aan knoop en gewoon tegen je zeggen wil (het is echt raar om na een tijd weer iets kwijt te kunnen) van uh: laten we leven.

Nou, adieu friends, tot het volgende verhaaltje.
En handkus naar alle meeuwen in de lucht.

Mededededeling

2006-03-21T23:14:00.000+01:00

(Moeilijk woord)
Ik woon sinds kort in een ander huis in een wijk die nog gebouwd moet worden, met als gevolg dat internetaansluiting nog wel een tijdje duurt (niet te vergeten telefoon en televisie).
Dit is een kort bericht en ik moet jullie met verdriet mededelen dat ik niets achter zal laten tot UPC eens op bezoek komt (UPC-kennende kan dat nog wel even duren).
Maar dan zal ik gelijk een enorme reclamecampagne starten zodat het jullie allemaal duidelijk mag zijn dat A.E. weer back in the house is en ik ons weer kan verblijden met een hoop nieuwe verhaaltjes.
Tot dan, trouwe lezers!
Liefs, A.

Re:Fw:

2006-03-17T18:50:00.000+01:00

***

****

*****

Fwd: Do not delete; this is true
*****

****

***

*
Luister goed naar mij.
*

***

****

*****

Scroll niet stiekem verder.
*****

****

***

*
**
***
****
*****
Make a wish!
*****
****
***
**
*

***

****

*****
En nee, ik laat 'm niet uitkomen.
Maar laten we tóch allemaal een wens doen en vooral blijven wensen voor de rest van ons verstikte leven; be careful what you wish for.
Sterren vallen, maar we moeten gefocust blijven op de melkweg.

Knikker

2006-03-15T15:27:00.000+01:00

En dan typ ik en typ ik weer en kijk ik zo naar mijn korte nageltjes met die vreselijke groene nagellak en zorgvuldig aangebrachte blauwe puntjes en dan denk ik, wat typ ik toch.

Het is niet de eerste keer dat ik over mijn nagels schrijf:

De ene hand oranje
De ander wit
Of roze
Of zoiets

Volgende keer
Donkerrood
Of wel
Nep
Misschien
Zo af te nemen
(Zomer 2004)

Wat typ ik toch. Van gedichtjes in de zomer van 2004:

Ik denk
Dat de wereld
Helemaal geen reet voorstelt
Als je op de zon woont

Tot nog meer loze gedichtjes in de winter van 2005:

Als het hete water
Mijn nog droge huid
Betast
Staan kleine haartjes
Rechtovereind
En het water giert
Van het lachen
Als het zich een weg baant
Door het omgetoverde landschap
Naar benee

En zo gaan mijn vingers hun gang (of het nou leuk is of niet).
Gelukkig beginnen mijn lessen Poëzie volgende week.

Time for

2006-03-13T13:34:00.000+01:00

Het denken houdt dus helemaal niet op bij het Nihilisme (alles zinloos). Ben ik al die tijd lui geweest dat te denken. Dank de wereld voor Hb en Nietzsche en de rest van de filosofen waar ik nog niets van snap.
Maar er is a time for work and a time for play, dus dat liet ik allemaal achter me toen ik zaterdagavond bewust de keuze maakte overgehaald te worden door vrienden om mee uit te gaan. 'Ja, maar als jij niet drinkt en iedereen is dronken, is het niet leuk.' (Ja, maar...)

Een kort maar wild feest waar je je twee dagen later pas alles weer van gaat herinneren.
Mikey loopt al de hele dag om me heen te miauwen, of hij ligt in de zon die door het raam het tapijt verwarmt. Eigenlijk ben ik net als hij. Aandacht, aandacht, aandacht, laat me met rust. En we doen zo ons best de dingen om ons heen te begrijpen en mee te doen om net als anderen te lijken, maar ondertussen heeft Mike nog geen vogel gevangen en jezus wat zeik ik.
Als we nou allemaal even onze monden dichthouden en naar buiten kijken.

Het is zulk prachtig weer vandaag, je hebt een mooie trui aan.

Hieris

2006-03-10T01:28:00.000+01:00

(Ik heb liever dat ik helemaal niet over je schrijf, dan dat ik je verkloot met woorden, maar ik moet je vastleggen.)
Omdat er zoveel dingen zijn die ik niet van je weten wil; omdat je moet blijven zoals je nu voor mij bent.
Je rollende r. Je zachte en bijna hese stem als je me voorleest. Hoe je ogen vol kleur aandachtig kunnen kijken en een andere keer leeg alsof ze in je doolhof geen draad hebben achtergelaten om de weg terug te vinden. Zo vertederend als je kan zijn wanneer je op je hoge hakken naast me loopt. Je haren die om elkaar heen dralen en statisch plakken op je rug. Hoe ik me aan je erger als je met iemand flirt en ik je een spiegel voor zou willen houden om je te laten zien dat je echt wel mooi bent.
En ik zag je heus wel met een sjaal om je hoofd en een zonnebril voor je ogen in een Mercedes in de binnenstad van Amsterdam toen je een veel oudere zakenman aanhankelijk kuste.

Hier ben je voor mij; nu mag je me vertellen.

Geen honger

2006-03-09T19:20:00.000+01:00

De voetstappen van Dochter klonken hol toen ze zich een weg baande door de lange gang die vol stond met dozen. Ze waren opgestapeld tot boven haar hoofd en maakten de doorgang twee maal zo klein als die was toen ze het huis nog normaal bewoonden. De deur kraakte erger dan voorheen, afgezien van het tuinmeubilair was het leeg in de kamer. Vader, Moeder en Zoon hadden al plaatsgenomen. Ze hadden wit plastic bestek in hun handen, voor hun stonden bordjes van papier.
'Geniet er van,' zei Dochter toen ze de tas met frituur op tafel zette, 'ik weiger deze "laatste maaltijd in dit huis" te eten.'
Zoon begon aan een kroket. 'Stel je niet aan.'
Zuchtend liep Dochter over het donkere hout naar een raam aan de voorzijde van het huis. Een kat stak de weg over. Dat hadden vele katten hem al voorgedaan, niet altijd met geluk.
Moeder begon te huilen en smeet een kaassoufflé op haar bordje. 'Ik wil ook helemaal niet weg!'
'Jíj wilde een grotere tuin.' Dochter liep naar de tafel en nam plaats op de tuinstoel.
'Hoe je het ook went of keert,' probeerde Vader.
'Ja!' was Moeders antwoord.
Zoon boog zich over het lege bord van Dochter en greep naar de mayonaise.
'Kan je dat niet vragen?'
'Ingepakt.'
'Wat?'
'Tafelmanieren.'
Dochter zuchtte en stond weer op. De gordijnen hingen er nog; de nieuwe bewoners hadden ze mooi gevonden. Haar hand gleed over de stevige stof, haar vingers rustten tussen de plooien.
'Ga eens eten,' zei Vader.
Ze keerde zich kwaad om en zag dat moeder friet op haar bord schepte. 'Ma, ik hoef niet!'
De stoel van Zoon maakte een piepend geluid toen die ruw naar achter geschoven werd. Zoon schreeuwde met volle mond: 'Dan eten we toch niet.' Nonchalant pakte hij de borden, propte ze met inhoud en al in de tas en ging voldaan zitten.
Vader en Moeder zaten besluitloos stil in hun stoel. Er was niets van hun gezicht af te lezen. Alles werd toegelaten en geregistreerd om te onthouden maar nooit naverteld te worden.
De open mond van Dochter verraadde een aangedane onschuldigheid, als een moordenaar die verontwaardigd vraagt: 'Maar u denkt toch niet dat ík – ' Ze ging voorzichtig zitten in haar stoel.
Een tijdje zwegen ze met gebogen wenkbrauwen.
'Iemand een sigaretje?' vroeg Dochter plots en hief het pakje. Twee knikten hun hoofd en Vader haalde zuchtend zijn sigaren tevoorschijn.

Fameus

2006-03-08T12:03:00.000+01:00

Filemon geeft ze onhandig een paar petsen in een pornofilm. Er wordt hevig aan gelikt, gezogen en in gebeten of geknepen. Afgekneld, up gepusht, afgeplakt, beschermd en niet te vergeten, bloot gegeven voor een plastic kralenketting met Mardi Grass of een hoop gezeur. Een film wordt gelijk een kaskraker als Halle Berry een paar seconden halfnaakt in een stoel ligt (het was het waard!) en Pamela en Lolo werden echt niet beroemd om de rest van hun kwaliteiten.
Gehaat maar ook vooral geliefd.
Potverdikkie, wat je er allemaal wel niet mee kunt!

Ik wed dat er zelfs levens mee worden gered (of?).

Nooit meer schrijven

2006-03-07T01:10:00.000+01:00

Vader vroeg me of ik nog geschreven had vandaag. Dat had ik. Een stuk of vier zinnen waar ik uren aan gezeten had. Briljante zinnen waren het zeker niet:

Waar haal je inspiratie vandaan?

Bijna elke dag zit ik in het studeerkamertje van mijn vader aan het bureau met de computer en het vieze toetsenbord. Het uitzicht blijft onveranderd, alleen buiten bewegen af en toe bladeren van de druivenstruik. In een hoek van de tuin staat een barbecue onder een blauw zijl en elke dag verpest deze mijn drang om te schrijven.

Ik kon het mijn vader maar moeilijk duidelijk maken dat het schrijven me soms niet zo goed af ging. Mijn vader is Koning Beargumenteren en 'ja, maar soms lukt het gewoon niet' gaat er niet in bij pápá. 'Schrijven is een baan, A.E.'

Schrijven is een baan, en toevallig ook de baan die ik gekozen heb.
Een dag in de week op school opdrachten maken is geweldig, maar daar kan het natuurlijk niet bij blijven.

Godverdomme, elke dag zit ik om tien uur netjes achter de computer met een leeg hoofd. En het schrijven gaat me steeds minder goed af. Het is vermoeiend, ook als je helemaal niets uitvoert. En ik wil niet klagen, want fysiek inspannend is het schrijven echt niet, maar verdorie hey, het kan behoorlijk slopend zijn.

De langere verhalen die ik schreef, de verhalen waar ik inkroop en doorheen worstelde, waren leuk om te schrijven. Zo hoort het, en daar heb ik dan ook een grote liefde voor. Daar kick ik op. Dat drie uren verstrijken zonder dat ik het in de gaten heb; dat mijn sigaretten me vergezellen en het zetten van koffie me bezig houdt; dat maakt 't het schrijven helemaal waard. Ik zweer je, ik kick op schrijven.

Ik heb nogal moeite het schrijven van het echte leven te scheiden. Een boel schrijvers zegt dat je als het ware twee levens leidt: een voor het schrijven en een ander voor de inspiratie. Ik denk dat alles een verband heeft met mijn verhalen en ik acht dan ook alles als schrijfmateriaal, en dán vergeet je wel eens om gewoon te doen.

Maar ik heb voor vandaag en de rest van het jaar even genoeg geschreven over het schrijven. Ik vind het vreselijk en ik hoop jullie ook. Dat is net als dat dichters niet over gedichten en dichten moeten dichten, niet alleen omdat het zo vreselijk moeilijk uit te leggen is hoe het voelt om een goed gedicht te lezen of te schrijven, maar ook omdat het me niet interesseert en ik het liever zelf ervaar dan dat ik er over lees (wat een lelijke zin, sorry). En dat moet ik toch ook weer even vergelijken met het vertellen van een droom, want hoe je ook je best doet, anderen zullen nooit begrijpen wat jij gevoeld hebt.
Ik beloof nu plechtig dat ik nooit meer dat gelul over die dromen er bij haal en Np, honestly, ik zal je (hierna) nooit meer vervelen met het citaat van Remco Campert:

Opwelling van de ziel kon je niet zomaar in rauwe vorm noteren, er bleef niets van over, zoals je ook een droom niet na kon vertellen, elke nuance ging verloren en je hield slechts een schots en scheef in elkaar gestoken geraamte over van een verhaal waar niemand wijs uit kon worden en waar niemand belang in stelde.
Uit: Een liefde in Parijs, Remco Campert (De Bezige Bij).
-

En opnieuw is het me gelukt mezelf onderuit te halen!

Kattig

2006-03-02T14:38:00.000+01:00

Ik wilde hier vandaag eigenlijk de stunt van Donner afkatten, maar dat doet de rest van Nederland al voor me.

Jij en ik wachten nog steeds op bloesjes- en bikinidag, maar het sneeuwt helaas pijpenstelen. Misschien helpt het als we er over gaan rappen (ha, heb ik het lekker toch gedaan!).

Nee

2006-02-27T16:25:00.000+01:00

Zondagochtend rond een uur of vier.
'Ga met me mee! Toe nou! Ik heb je al zo lang niet gezien. Kom gewoon even gezellig met me mee naar huis. Jointje roken, wijntje er bij. Ach, heus, het wordt niet als de vorige keer! Ik heb je gemist, meisje. We gaan gewoon gezellig praten bij mij thuis. Ja? We hebben echt geen seks, hoor. Jij wil niet, ik wil niet. Waarom doe je nou zo? Ga gewoon even mee. Dat is toch gezellig? Meisje! Kom toch met me mee. Toe nou! Je bent zo mooi. Je ziet er echt goed uit, ik zweer het! Ik heb je gemist! Kom toch even mee! Ik wil geen seks met je, kom nou toch gewoon even met mee naar huis!'

Nee.

Ik houd vol.

Zijn we allemaal trots op mij of wat?

Biertje

2006-02-22T14:33:00.000+01:00

Zaterdag 18 februari 2006, volgens mij.
(...) We kunnen het niet meer ontkennen, dagboek. Jezus Christus! Heb je wel eens dronken in een trein gezeten? Het voelt net alsof we rijden, maar ik zie nog steeds perron 8a van Amsterdam Centraal. Ik heb voedsel nodig; nog crackers in mijn tas. Moet echt ontzettend nodig naar het toilet. Mijn hoofd bungelt zo aan mijn nek, als dat van een pasgeboren kalf. En de trein loopt voller en ik hoop op mijn medemens te kunnen vertrouwen en zo mijn spullen hier achter te kunnen laten om gebruik te maken van het vieze toiletje. Mijn buik is opgezet en doet pijn. Gelukkig zit ik in de juiste trein. Wanneer gaan we nou rijden? Ik heb nog nooit dronken in een trein gereden. FLUITJE, dagboek, ik hoor een fluitje! Beweging. Thank Lord, ik kan plassen!

Ik ervaar alles vele malen sterker als ik teveel gedronken heb, dat is wel duidelijk. Wat me opvalt is dat ik vaak over momenten schrijf, waarin alcohol of de invloed van alcohol een rol speelt, en dat lijkt me aan de hand van de vorige conclusie zeer logisch.

Ja, logisch nadenken kan ik ook goed als ik gedronken heb. Alle levensbelangrijke theorieën die ik met mijn enorme hersenomvang bedacht heb, zijn tot me gekomen toen ik dronken was. Maar ik zweer je dat als ik ze niet opschrijf op het moment dat ik ze bedenk, ik ze later ook niet meer begrijp. Gelukkig draag ik constant mijn dagboek met me mee (zo niet, dan zijn er bierviltjes, servetjes of kranten).
Maar afgelopen zaterdag schreef ik in de kaft van een boek van Zwagerman (wat ik anders nooit doe): Warme chocoladesaus, dat is hoe ik naar je hunker; citroengras is hoe graag ik je proeven wil. Ik zweer je dat ik niet snap wat (laat staan wie) ik hiermee bedoel.
Dit ontkracht eigenlijk mijn hele boodschap aan jullie. Waar is de logica? Godver, jongens, pak er een biertje bij (voor Di een Palmpje, toch).

Wacht maar af

2006-02-18T23:35:00.000+01:00

Was met twee klasgenoten wat gaan drinken na school.
Hb, een dichter, dwaalde na een paar biertjes wat af. Hij keek verstrooid op. 'Jullie hebben geen idee hoe groot ik word.'
'Hoe groot?' wilde ik weten.
'Heel groot,' wist hij met zekerheid te zeggen.
We glimlachten dromerig.

'Schijt aan alles,' zei hij, 'anders komen we nergens.'

Alledrie keken wij in onze glazen en zwegen instemmend.

Voor jou

2006-02-15T13:40:00.000+01:00

Eindelijk is het korte verhaal tot stand gekomen en zijn de 2500 woorden geschreven. Hier had ik meer dan tien uur voor nodig. Tien uur van op mijn billen zitten en mijn hersenen heel hard laten werken.

Deze is voor mijn korte verhaal:

Versta je me,
als je naast me loopt.
Versta je me beter, nu de
lange rechte rij rechte lange
bomen langzaam langer wordt?

Uit het gedicht Vergeet mij niet van Sander Koolwijk, Onder Dak (De Windroos, Uitgeverij Holland). www.sanderkoolwijk.nl

Je moet nooit ergens te lang naar kijken.

Nu naar de sportschool. Ik kan niet wachten op wat energie (en een ander uitzicht).

Kinderspel

2006-02-12T21:10:00.000+01:00

Uitgemolken godverdomme
En toen had ze ineens
Een spijkerbroek aan

Nieuwe boezem
Onontkoombaar

Badeend
Je speelt vals

Wakker worden

2006-02-07T12:44:00.000+01:00

Ik werd vanmorgen wakker met Broad Daylight en terwijl ik meezong was ik er van overtuigd dat het zomer was.
Zo zijn Jason Mraz, Jack Johnson en Gavin DeGraw nu Amerika. Varen op de Mississippi, vissen in het moeras en naast de bananenbomen slapen in de zon.
The Beatles standaard schrijven.
Spinvis een beetje verpest.
Portishead een vakantie in Frankrijk. Uit het raampje van de auto hangen. Bomen die langs ons heen stil blijven staan, de heuvel op.

Bob Dylan nog onbestemd, maar Frank Sinatra zeker Kerstmis.

Oh, trouwens

2006-02-05T20:21:00.000+01:00

Als ik dan toch oproepen doe; wil de leuke jongen die ik zaterdagavond tegenkwam in Café Jeroen en steeds zo dansen wilde, zich ook even melden bij comments?

Grapjas

2006-02-05T19:59:00.000+01:00

Na een enerverend avondje uit stonden Np en ik bij de bibliotheek waar we onze fietsen geparkeerd hadden. Np: 'A.E., waar is je fiets? Mijne staat daar zo eenzaam te wezen.' We keken verderop en zagen haar fiets netjes in het rek geparkeerd, zonder buurfietsen.

Ik denk, kut, waarom mijn fiets? Koop, godverdomme, zelf een fiets. Al dan niet, ga lopen, eikel.

Het mannelijk schoon dat bij ons was, keek nog even rond bij de bibliotheek en vond mijn fiets in een soort van afgrond, waar die niet uit zichzelf ingevallen was.

Godzijdank had ik mijn tweewieler weer, al viel er bijna niet mee voor uit te komen
Maar goed, ik weet niet zeker of dat aan de fiets lag.

Wil de grapjas zich a.u.b. melden bij comments?

Mario

2006-02-01T18:42:00.000+01:00

Sta ik bij dat kruispunt met die kerk. Doe ik net of ik zo hoog kan springen als de toren. Ga ik net als Mario, ya!wha!yaha! Tussen de bomen door beland ik met mijn buttocks in het grind naast Margriet. Ik neem haar paraplu mee, maak weer een sprong en op het hoogtepunt open ik de plu en zweef mannen met bochels voorbij en langs het raam van de koningin dwarrel ik naar beneden. Tegenover de voordeur klap ik het pluutje in, whoe!ya!whaha! Ik zit weer op mijn fiets en heb drie groene lichten gemist.

Communicatieproblemen

2006-01-30T17:13:00.000+01:00

Np schreef aan A.E. in de kroeg:
You are a whore, as you want to be it. Jazeker. Naja, je hebt neukhoeren, zoenhoeren, orale hoeren. Allerlei categorieën.
Trouwens, ik wil zo met je praten, A.E. Zoals we altijd doen, want je weet: "Dronken mensen spreken altijd the truth."

A.E. schreef terug aan Np in de kroeg:
Wattisser? Wattisser? Np, Wattisser?

Np schreef terug aan A.E. in de kroeg op een nieuw bierviltje:
We moeten pra-ten.

A.E aan Np:
How can I put it? He puts me on (ha ha).

Np aan A.E.:
Versier hem. Alsjeblieft?

A.E. aan Np:
Dankjewel. We are whores, as we want to be it.
We praten zo.

Np aan A.E.:
Wattisser? Wattistertoch?

A.E. aan Np:
We praten zo-ho.

Np aan A.E.:
Godverdomme mijn idee. Is het al tijd?

A.E. aan Np:
Tijd?

Np aan A.E.:
De láátste tijd!

A.E. aan Np:
To the point. Alsjeblieft?

Np aan A.E.:
(Bedankt) Voor literatuur, bedoel ik.

A.E. aan Np:
Oh.

Np aan A.E.:
Nou?

A.E. aan Np:
Een paar biertjes nog, wat jij?

Np aan A.E. in de kroeg op een volgend bierviltje:
Your turn, sucker.
En neem bierviltjes mee.

Waar is Tom?

2006-01-29T21:16:00.000+01:00

'Het was de vleesgeworden schaamte en
de whiskey in mijn bloed die me belette
te presteren, ik lag onverrichter zaken
zonder kleren in haar bed. Ik zei: "Schat,
ik ben een dichter, ben wel vijftig euro
lichter maar je bent een mooi verhaal.
Het was een daad ter inspiratie,
En ik neem je wel verbaal."'

Laatste strofe uit het gedicht Lena van Tom Zinger, Rauw Boy Blues (De Windroos, Uitgeverij Holland).

Tom, Tom, waar is Tom?

Rook ik sigaretten die veel te vluchtig afsterven (of moet ik een ? gebruiken).
Godverdomme, de vierde keer deze avond dat de leuning van de stoel valt (pa, hij is echt stuk, geloof mij).

- Algehele lusteloosheid. Gevallen van lethargie. Veertien opnames, hier bij het mooie Spatie. Herintreders (zal 't niet). -

Niet om het een of ander, hoor Tom, maar Apeldoorn is echt veel geiniger dan Rotterdam.

Zaterdagavond in de stad, twee mannen op een fiets. Pientere toeschouwer: 'Viieeze homo's, la la-la la-la.'

Blond meisje: 'Hier sta ik! Hier ben ik! Hallo! Ik vind het niet interessant dat je leuter vijfentwintig centimeter lang is, hoor! Echt niet! Hallo!'

Zelfde blonde meisje: 'Hey! Héy! Ken jij Tom Zinger, hey?' Extatisch citeerde ze een gedicht en kreeg als onverhoeds response een hartelijk: 'Okay.'

Geen fuck!

2006-01-26T16:35:00.000+01:00

Jezus, man. Saaiheid alom.

Ik zou gewoon een relatie moeten beginnen met de meeste jaloerse man op aarde en daarnaast nog drie affaires proberen te hebben. Da's pas een uitdaging. En in een bonbonwinkeltje werken terwijl ik aan de lijn ben. Dat zou wat zijn!

Ik maak echt geen fuck mee (wat een dubbelzinnigheid!). Geen kloot om over te schrijven.

Ik kijk romantische films (ik moet het toch érgens vandaan halen) en ik ben verslaafd aan (het programma) Sex and the City. Ik geil op een meisje dat al een vriendin heeft en als er ook maar een beetje een leuk iemand tegenover me in de trein zit, fantaseer ik alles bij elkaar. Ik heb enigszins seksuele spanningen in Limburg en Utrecht, maar geen OV. Ik sport niet en terwijl mijn lichaam meer en meer in verval raakt, denk ik steeds weer: ik moet toch eens dat lidmaatschap aanvragen bij de sportschool (louter om de illusie op te wekken).

Ik verlang als geen ander naar de zomer terwijl het buiten acht graden vriest en ik weet dat als de zomer er straks is, ik alleen maar sneeuw wens... Zal het ook zo zijn als ik een ander leven zou hebben? Zal ik dan ook verlangen naar al het andere? 'You don't know what you've got, 'till it's gone.'

Ik word ook zo schijtziek van: 'Het leven bestaat uit momenten (waar je de rest van je leven op voort moet teren).' Is dat het dan? Moet ik daar dan genoegen mee nemen? Ik ben zelf altijd degene die dat zegt, omdat ik het ook echt geloof. Misschien is er wel more to life, maar zolang ik dat niet zeker weet, teer ik toch op die uitspraak.

Eigenlijk zou ik iets moeten doen dat ik al heel lang wil.

Ik wil een boek uitgeven. Dat wil ik. Maar laat ik redelijk blijven... Neuken!
Al bijna een maand celibatair, dus nee.

Ik moet hier echt over nadenken (goh).
Je hoort nog van me.

Wat wil jij al heel lang heel graag doen?

Ex-Solitairist

2006-01-24T12:12:00.000+01:00

In een kerstpakket dit jaar zat een spelletje (een typisch kerstpakketspel dat je helemaal niet wilt hebben): Solitaire. En weet je wat dat betekent? Afgezonderd, eenzaam, geïsoleerd, op zichzelf, eenling, einzelgänger, kluizenaar.
Nou, dat sprak me natuurlijk onmiddellijk aan! Het is de bedoeling dat je door middel van een soort van dammen (dámmen) alle knikkers (op een na) van het palet af moet krijgen. Zeer verslavend, want het lukt namelijk niet.
Geloof mij, na het spelen van dit spel (voor de driehonderdste keer) voel je je best wel eenzaam. Alle mensen om je heen hebben je verlaten, omdat jij alleen nog maar het spel kan spelen (want het lukt niet). Jaren later zul je in een gammele toren wonen, afgezonderd van iedereen, midden in het bos. Je begint langzaamaan al te lijken op een kluizenaar, maar ach wat, je hebt het spel nog! En in twintig jaar komen ze je halen met een ambulance en word je getransporteerd naar een psychiatrische inrichting waar je in een isoleercel al je eenzaamheid mag afreageren op vier muren in de hoop dat dit spel nooit meer in je leven komt.

Weliswaar in een inrichting, maar je kunt weer vrienden maken!

Illusie

2006-01-23T12:10:00.000+01:00

Ik heb wel vaker de illusie dat iets een voorteken is. Ik heb eens gehad dat ik een hele week overal mensen op trampolines zag springen. Of drie momenten van telepathie in korte tijd en niet zulke kleine ook. Een nieuw woord dat ik net geleerd heb, kom ik ineens heel vaak tegen. Het is net als "death comes in three".
Het begon met een compliment dat ik kreeg van een klasgenoot. Ze zei dat ik (met mijn nieuwe coupe) op een Parisienne leek. Vanaf toen zag ik overal Parijs.
Ik moet er dus maar eens heen. Np en ik bespraken dit al toen ik nog in Amerika zat. Een reisje naar Parijs kost veel minder dan je zou denken. Waarschijnlijk (als je er bent) geef je ook veel meer uit dan je verwacht, maar die compensatie accepteer ik dan maar.
Wat zal Parijs voor ons in petto hebben?

Katoe Kake Toeka

2006-01-21T19:30:00.000+01:00

Ta ka ta ka ta ka taka takata
a a a a a bla bla bla bla bla a a a a a
pom pi dom pom di pom dom di pom

aeiou aeiou aeiou
tulp tulp tulp tulp tulp
tulip tulip tu lip tu
stulp stulp
stulip stu lip stu
stoel
tuin tuin tuin tuinstoel
fuut fjuut pfuut fjuhter fjoete fjoek fjoek
tjoeke tjoek tjoek
tiern niert tiren trein
stuhle
interessantinterressantinttessanteressanter
terrass inter terrass
stuhl
-

jezuschristus hé soes

zoess zoez

zucht zucht zucht
kaketoe
zucht zucht kake
zucht

Gevaarlijk

2006-01-19T15:32:00.000+01:00

Toen ik vanmorgen wakker werd en naar buiten keek, wist ik zeker dat er iemand dood moest in mijn korte verhaal dat ik moet schrijven voor school. Dat is dan wel weer fijn.

Eerst zou ik het getrouwde stel eeuwig voort laten dobberen in hun huwelijk (ofwel de rest van hun leven met elkaar opgescheept laten zitten), maar als een van de twee de ander vermoordt (per ongeluk), is dat veel tragischer, en dus leuker. Ha!
En dat heb ik allemaal te danken aan dit kutweer; het maakt me een beetje kwaadaardig.

Ik kan niets veranderen aan het weer, maar wat ik wel in de hand heb, is het lot van mijn personages. Gna gna.
In Rusland zou ik echt een serial killer zijn geweest.

Constant

2006-01-17T17:25:00.001+01:00

Ooit las ik ergens: "Having a bad day? Well, what have you done about it to change that?"
Als ik een bad day heb, moet je zoiets dus niet tegen me zeggen. Soms is het gewoon lekker en heb ik helemaal geen zin om daar iets aan te doen. Ik ben bovendien te egoïstisch om daar bij stil te staan. And what have I done about it? Helemaal niets. En daar heb ik ook totaal geen zin in.
Niet dat ik vandaag een bad day heb of zo, maar ik las weer even Jason Mraz' Journal op zijn officiële website. In zijn bericht van 5 september 2005 schrijft hij: "(...) making the future a place I look forward to going." Doen wij dat? Is dat waar wij mee bezig zijn? Constant?
Wanneer is dan die toekomst? Wanneer kom je dan aan in die toekomst die je voor jezelf hebt gecreëerd? Nooit.
Er zijn maar weinig momenten waar we van genieten. En dan heb ik het over het genieten van het moment in het moment zelf. En ik geef toe dat dat heel moeilijk is, maar soms is het er. Dan kijk je om je heen en besef je ineens hoe mooi alles eigenlijk is.
Ik weet niet precies meer waar ik dit vandaan gehaald heb, maar ik hoorde een tijdje terug: "Ik werd op een ochtend wakker en ik dacht dat dit het moment was dat het geluk voor mij zou beginnen. Maar dat had ik mis; dat moment, dat was het geluk."
Het zit in een klein hoekje.
Wat dat betreft zijn bad days dus helemaal niet erg; ze leren je genieten van je mooie momenten.

I set a record

2006-01-17T01:19:00.000+01:00

Weet je wie ik zaterdagochtend tegen kwam op het station? Kyung-Ah en Hae-Jin, beide met een viool, vast onderweg naar Wenen. Ik durfde ze niet aan te spreken, want ik kon me dus echt niet herinneren hoe ze heetten. Toch maakte dat mijn sigaretloze ochtend weer een beetje goed. Cool.
Zaterdagavond ging ik met Np uit. Op een gegeven moment stonden we aan een bar (te roken) en ineens zei Np: 'Die jongen, waar ken ik hem van?' En ik omhelsde de jongen erg vrolijk en zei dat hij van TV Apeldoorn was. Echt vét cool.
Zondag sprak ik een vriendin uit Noorwegen. De laatste keer dat ik haar zag, was in Stockholm, in juli, afgelopen zomer. Op een avond ontmoetten we daar een jongeman in een bar, met wie we de rest van de avond doorbrachten. Mijn vriendin vertelde me dat ze hem vorige week ergens op de Noorse televisie in een soapserie gezien had. Dus ik googlede zijn naam en vond een foto van hem op de website van het programma Let's Dance, de Zweedse versie van Dancing with the Stars. Ik ken zelfs Zweedse beroemdheden. Ik ben echt cool.
Like, who gives a fuck?
Ik vind mezelf misschien wel heel erg cool, maar stoppen met roken kan ik niet.
(en okay, morgen een beter verhaaltje)

Dag Een

2006-01-13T13:50:00.000+01:00

Gisteravond zat ik met mijn moeder op de bank en ik was haar haar aan het invlechten terwijl we rookten en naar Man Bijt Hond keken. De vrouw op televisie was fietsen aan het versieren; als mensen hun fiets even ergens parkeerden wikkelde zij (anoniem) bloemetjes en versierinkjes om hun stuur om ze te verrassen. Met een knipoog naar mijn vorige verhaaltje was ik hier wel van onder de indruk. 'Mamma, ik ga ook fietsen versieren,' zei ik serieus. Mijn moeders leuke grap: 'Dat moet je bij mannen doen.' Maar dat had ik opgegeven, weten jullie nog? Ik versier vanaf nu fietsen. Geen mannen of vrouwen, alleen nog maar fietsen.
Ik heb net even buiten gestaan. Een sigaret gerookt in de kou in de zon. Toevallig zag ik zo even een stukje van een joint op straat liggen. Gooi 'm dan, at least, in de goot of zo, dacht ik. Even later betrapte ik mezelf er op dat ik mijn peuk op de grond had gegooid. Ik zeur over een joint, terwijl ik mezelf de pijp uit rook. Dus mijn hypocrisie was eigenlijk de druppel; ik stop met roken. Om nog maar even in de trend te blijven: Voor mezelf en voor anderen. Tellen (of doen) jullie mee? Vandaag is dag een.
En zie je wel, we hebben helemaal geen nieuw jaar nodig om ons leven te beteren. Oh, ik heb altijd gelijk, net als W. F. Hermans; van de Grote Meesters leren wij (ha ha ha).

Pass it on!

2006-01-11T01:30:00.000+01:00

Al die dingen die wij dagelijks doen, doen wij die voor onszelf? Eten, drinken, douchen, of om iets heel banaals te noemen: krabben? Ik neem aan van wel, maar zeker niet bewust. We zouden eens vaker dingen voor onszelf moeten doen.
Wat daar ook onder valt, is dingen voor anderen doen. De deur open houden voor een onbekende, opstaan in de trein voor de ouderwordende mens, of iets kleins als een glimlach (want daar kom je heel ver mee, zoals mijn moeder altijd zegt); deze dingen doen ook jezelf goed.
Ik las laatst een column van Jason Mraz op zijn officiële website (zoals dat heet). "Do something magical today and don’t tell anyone about it. You’ll know and that’s all that counts."
Doe zomaar eens een briefje met een vriendelijke tekst erop in iemands jaszak. Degene zal niet weten van wie het komt, toch even gestreeld zijn. Jij daarentegen weet het en dat is genoeg. Dat doe je dus ook een beetje voor jezelf.
Ik, evenals vele andere meisjes, heb een string van Snoopy (H&M). Zo zat ik eens op het toilet en las op het lipje (ha ha): "Have a nice day!" En een glimlach verscheen op mijn gezicht.
Dus voor jou: Have a nice day (and pass this message on).

Aanbieding

2006-01-09T17:43:00.000+01:00

"Turkije in de ban van de vogelgriep," leest de Apeldoornse Courant vandaag. "Turkse televisie toonde een man die smeekte om zijn kippen te mogen houden: 'Neem mijn twee vrouwen, die kan ik missen als kiespijn, maar laat mijn kippen met rust.'" Daar sta ik dan van te kijken. Maar goed, dat zijn culturen; ze zijn ánders. "It's not right, it's not wrong, it's just different," is wat de organisatie mij meerdere malen vertelde voordat ik naar Amerika ging.

Ik schrok heus wel van de vijfliterfles ketchup, maar ik zei niet: 'What the heck is thís?' Ik lachte gewoon en dacht bij mezelf, niet beter, niet minder, gewoon een vijfliterfles ketchup.
Maar je dochter verkopen voor een stel kamelen is wel heel andere koek natuurlijk.

Pirouette

2006-01-08T22:11:00.000+01:00

Na school ging ik op weg naar het station. Ik haalde een pakje sigaretten uit mijn tas en zocht naar een aansteker. Om de hoek werd mijn aandacht gegrepen door een kleine expositieruimte, of eigenlijk door de jongeman met rossig haar en een baardje die binnen stond. Toen ik langs liep, keken we elkaar aan, waardoor ik op slag vergat wat ik aan het doen was. Mijn pakje viel uit mijn handen, recht voor de openstaande deur. Ik stond geschrokken stil en staarde naar mijn sigaretten zonder me te bedenken dat ik ze op moest rapen. Van opzij klonk: 'Are you okay?' Waarna ik me hevig afvroeg of ik er dan niet 'okay' uitzag, gehaast het pakje opraapte en me naar hem omdraaide. 'Yeah,' zei ik verward.
Alsof we dansten bekeken we zijn schilderijen. Met grote armgebaren en een zwaar Engels accent vertelde hij mij uit over het geel en het roze en ik met grote belangstelling voor zijn hartstocht zei met kleine pasjes dat ik niets van kunst begreep. 'Then, what loves you?' vroeg hij terwijl hij me in zijn armen nam. Ik antwoordde gegeneerd : 'I – I write.' En hij ontwierp een pirouette van mij die ik met onzekerheid van veraf bekeek. 'So you do know art,' zei hij en snoerde me hiermee de mond.
We zwierden langs een gouden beeld van Jezus en hij vertelde me dat hij eens in een bar in New York had gezeten en in een pluim van rook besloten had dat hij kon dansen.
Met blosjes op mijn wangen stak ik buiten een sigaret aan en ineens besefte ik dat ik zweefde.

Trofee

2006-01-05T17:39:00.000+01:00

Ik sprak laatst met Xd, een oude bekende. We zaten in een café, hadden iets teveel gedronken en met Ierse muziek op de achtergrond spraken we over Giphart en de eeuwige discussie of Gipharts schrijverij nou literatuur te noemen is of niet. Conclusie: Alles is relatief, wist Einstein ons te vertellen; het ligt eraan hoe je literatuur definieert. Maar dat is weer de hele aard van die discussie, want wie neemt het recht in handen; wie geeft de juiste definitie van literatuur (is die er überhaupt)? Het lef om mijn definitie er van uit te spreken heb ik alleen als ik teveel gedronken heb, dus als je me aan de tand wil voelen, moet je me in die toestand treffen.
Ik vroeg Xd ook nog even of hij graag de touwtjes in handen had. Xd zei dat hij alleen het voortouw nam. Maar dat was pas sinds kort: "Vroeger was het meisje dat ik mee naar huis nam aan het eind van de avond een trofee. Nu neem ik alleen het voortouw, zodat het meisje mij als trofee ziet."
Het is maar goed dat ik Xd niet probeerde te versieren, want ik zou dan denken de touwtjes in handen te hebben, maar stiekem zou Xd de stichter van ons spel zijn geweest en de weg voor mij uit hebben gelegd, die ik bewandeld zou hebben zonder dat ik het door had.
Blij om er achter te komen dat ik de domste playster niet ben(was!), dit van voren even gecheckt te hebben. Maar ook dat is relatief natuurlijk.

Meer dan barok

2006-01-04T17:29:00.000+01:00

Ik las vandaag een stuk in de Apeldoornse Courant over de zusjes Park.

Kyung-Ah (11) en Hae-Jin (9) zijn twee getalenteerde violistes die sinds kort les krijgen aan het Sweelinck Conservatorium. Het einde van het artikel leest: "Zij willen gewoon vioolspelen en dromen van studeren in muziekstad Wenen en een wereldreis met de viool onder de arm." Ik vraag me ten zeerste af of dit 'mooischrijven' is, of dat de meisjes dit ook werkelijk gezegd hebben, maar laat ik van het laatste uitgaan. Ik ben nog nooit in Wenen geweest, maar het is een van mijn vele dromen (ik ben vast niet de enige), en ik denk niet dat iets mooier in de oren klinkt dan: "Een wereldreis met de viool onder de arm." Proef je dat fijne, bijna zwoele dat er vanaf straalt?
Jonge talentjes zijn altijd bijzonder, maar die laatste zinnen maken de meisjes stukken interessanter. Twee zusjes van negen en elf willen in Wenen studeren en maar al te graag op reis met hun viool. Daar wil ik veel meer over horen dan over vioollessen en barok.

Vraag

2006-01-03T14:12:00.000+01:00

Vind je het niet ironisch dat ik in een verschrikkelijk rothumeur ben? Natuurlijk was het wel gezellig met Tw in de stad (koffie drinken), maar ik liep hem alleen maar af te zeiken en ongelijk te geven. Tw bleef er rustig onder, probeerde me te laten lachen, maar het was alsof hij niet begreep waar ik het over had (waar had ik het dan in godsnaam over?). Hij merkte nog wel heel mooi op dat er een beroemdheid aan het tafeltje achter mij zat, maar wie het was wist hij niet. Toen begon ik lekker luid 'Vrienden voor het leven' te zingen (want hij speelde daar in, wist ik te vertellen) en later vroeg ik me af wat er nou zo interessant was aan beroemheden. Waarom krijg je zo'n kriebelig opgetogen gevoel als je iemand ziet die ook wel eens op televisie is? En terwijl Tw ergens over aan het praten was, spinde dit een tijdje door mijn hoofd.
Als ik met een vriend koffie ging drinken in de lunchpauze in Amsterdam, dan kwamen we altijd wel iemand tegen en moest ik hem er toch even op wijzen dat 'die van dat programma' daar liep. Dan kwam ik thuis en had ik die en die gezien en mijn vader keek me aan met een verveeld gezicht: 'Ja, dus?' En daar had ik dan nooit antwoord op, dus sindsdien deel ik dit maar niet meer mede.
Ik rekende af, vooraan in het café. Een serveerder hielp mij. Ik had net nog tegen Tw gezegd dat ik het zo'n intrigerende jongen vond, en dat ik altijd had gedacht dat hij de hoofdrol in De Tasjesdief had gespeeld (maar dat is niet zo). Ik sprak hem aan: 'Er zit een beroemdheid hier, heb je hem al gezien?' Nee, maar hij ging wel even kijken en ik zong natuurlijk weer het mooie liedje en de serveerder was wel degelijk opgetogen dat hij hem ook herkende!
Waarom ging ik naar de serveerder toe en begon over een beroemdheid? Het was een leuke openingszin misschien, maar waar-om? Wat zegt dat over mij?
De vriend voor het leven at een Uitsmijter, zat met een blonde vrouw aan een tafeltje in een hetzelfde Apeldoornse café als ik, over dingen te praten waar ik het ook over heb. Alleen ik herken hem en hij mij niet.
Ik sleurde Tw ook nog even mee naar Nawijn&Polak. Even de Pitch halen (nieuw opinieblad), want mijn klasgenoot schrijft een column voor dit blad. Deze maand was zijn eerste. Waarom vond ik de column erg leuk? Ik hoorde het hem voorlezen toen ik het las, dus dan kan ik al niet meer objectief zijn, maar dit terzijde. Waarom was ik verheugd zijn foto te zien en zijn naam te lezen? Waarom was ik trots toen ik tegen Tw zei dat dit mijn klasgenoot was? Ik bedoel, waar-om?
Meestal kan ik met dit soort vragen terecht bij mijn Grote Meesters (mijn vader en mijn baas), maar ik weet zeker dat zij allebei helemaal niets geven om beroemdheden.
Het is alsof je een stukje interessanter wordt als je mensen kent, die anderen ook kennen. Maar dat is verdomme geen antwoord op mijn vraag.

Goed Humeur

2006-01-02T00:39:00.000+01:00

Wat wil je nou eigenlijk dit nieuwe jaar? vroeg vader mij.
(Ik vind het best triest dat wij mensen een nieuw jaar nodig blijken te hebben voor een beter leven. Maar dit terzijde.)
Mijn humeur hangt af van mijn liefdesleven. Dit kwam gisteravond ineens tot me. Ik was werkelijk strontvervelend met oud en nieuw. Ik geef het eerlijk toe. Toen het twaalf uur was, was ik alleen. Een glas Baileys en een sigaret in mijn hand. Ik had niet meegeteld, ik was me er totaal niet bewust van dat het nieuwe jaar begonnen was. Ik was doof. In een waas zag ik precies vijf koppels voor me. Ze kusten en hielden van elkaar. Mijn tante en haar vriendin waren nog het meest schattig. En het eerste wat ik deed in dit nieuwe jaar, was huilen. Een beetje omdat ik zo schijtziek werd van mijn eigen pishumeur, maar vooral omdat ik niemand had, omdat ik alleen was. Geen enkeling die het door had overigens. Ik had een prachtig masker op waarmee ik iedereen de beste wensen kuste.
Maar weet je wat het met mij altijd is? Als iemand mij vraagt hoe het met me gaat, denk ik werkelijk na over hoe ik me nou eigenlijk voel. Ik maak onmiddellijk contact met mijn liefdesleven. Zo even snel in mijn hoofd. En dan gaat het of 'best kut' met me, of 'wel okay.' Ik ben nooit tevreden. Ik klaagde laatst weer bij mijn baas. Ik begreep niet waarom ik nog steeds zo gek op Di was. Mijn baas zei dat dat was, omdat zij niet deed wat ik wilde. En het is nog waar ook. Zo is het met al mijn verliefdheden geweest. Als ik verliefd ben en hij of zij luistert naar mij, dan vind ik het al niet meer leuk. Als ik langdurig verliefd ben op dezelfde persoon, dan mag of kan het niet, of is het zinloos of wil hij of zij niet. Het is gewoon mijn spel om de touwtjes in handen te krijgen. Daarom zijn oudere, bezette of hele knappe mannen en vrouwen vele malen interessanter. En players zijn helemaal leuk, want die hebben of willen altijd de touwtjes in handen, maar uiteindelijk pak ik ze lekker af (wat een spel!) en tease ze een beetje.
Wacht even. Klink ik nu als een playster?
Vanaf dat ik terug ben uit de Verenigde Staten (begin juni), heb ik heel wat rond gespeeld. Een klein aantal heeft mijn hart geraakt, puur en alleen omdat ik die klote touwtjes dus niet in mijn handen had. Zo rond kerst bereikte ik het toppunt van touwtjes wel; ik had er zoveel in handen dat ik er een heleboel kwijt raakte. En daar baalde ik natuurlijk verschrikkelijk van. Ik weet nog dat ik op het werk was en een smsje kreeg van Tw met wie ik het de week daarvoor uit had gemaakt, maar die ik nog steeds zag. Hij hakte zo ongeveer de knoop door die ik zo heel mooi geknoopt had. Dat was even heel erg niet naar mijn zin. En ik moest er van huilen. De tranen liepen werkelijk over mijn wangen. Ik ging naar buiten en ik trapte mezelf voor mijn hoofd. Later knoopte ik het net zo hard weer aan elkaar, maar daar gaat het niet om. Het gaat er om dat ik verslagen was. Uiteindelijk duwde ik iedereen van me. En met oud en nieuw had ik dus niemand en dat had ik helemaal zelf gedaan.
Ik heb genoeg van mijn eigen spelletjes. Ik maak er anderen ongelukkig mee en mezelf ook. Nu leef ik celibatair, zodat ik rustig wacht tot er eens écht iets leuks voorbij komt. En dat wil ik nog wel even volhouden. Dit jaar misschien wat meer liefde en wat minder seks.
Dit was het antwoord op de vraag van mijn vader. Het blijkt wel weer dat een groot deel van mij bestaat uit een hevige zoektocht naar liefde. Anderen zouden misschien zeggen: stoppen met roken, nieuwe baan vinden, promotie maken, gezonder eten... Maar dit alles heeft eigenlijk niets te maken met mijn gemoedstoestand en mijn geluk. Waarom zou ik dan wensen voor iets dat daar niets mee te maken heeft? Schrijfster ben ik stiekem toch wel, en verder wens ik gelukkig te zijn. Voor mij is geluk altijd nog iets tijdelijks, dus een goed humeur, en tja, dat hangt van mijn liefdesleven af.

Strontvervelend

2006-01-01T22:08:00.000+01:00

(Dagboek, zaterdag 31 december 2005) Ik heb zo'n kutjekloot hekel aan oud en nieuw. (...) Het nog steeds geen twaalf uur en ik ben nog steeds niet dronken. Ik zit in een stoel Aspergeachtig te schrijven, luister naar Paradise by the dashboardlight (leuk) en wat nog veel leuker is, is dat ik ontzettend nodig moet schijten en dat de familie Triviant speelt (oooh ja, natúúrlijk!).
Ik heb gepoept net. En mag ik trouwens even vragen waarom Boudewijn de Groot in godsnaam op nummer een staat in de top 2000?
Het is bijna twaalf uur. Maar de laatste tien seconden zijn altijd de langzaamste. Pardon, élf seconden; we hebben er een extra dit jaar. Een schrikkelseconde. Zodat, eeuwen later, zomer en winter omgedraaid zullen zijn (waar-om?!).

Oude fiets

2005-12-31T16:48:00.000+01:00

Mijn naam is A.E.delaCourt en ik schrijf aan jou.
Ik ontsteek een vlam. Mijn sigaret rookt. Een biertje staat naast de muis. Op de radio spreekt de oudste vrouw van Nederland.

Mijn baas noemt mij een meisje. Hij vertikt 't mij een vrouw te noemen.
Mag ik toegeven dat ik mijzelf die benaming (stiekem) wel geef?
Ik ben zeventien. Ik bedoel, kom op nou, ik ben zeventien!
Mijn moeder zei op mijn veertiende al dat ik een vrouw was. Maar dat zeggen alle moeders als hun dochter voor het eerst ongesteld is.
Ik had nog geen borsten, maar ik kreeg wel een mooie BH.

Dit was mijn vaders idee. Van dit blog, bedoel ik.
Ik moet jullie vertellen wat jullie kunnen verwachten van dit blog, zegt hij.
Eerlijk gezegd zou ik echt niet weten waar ik me over uit ga laten, dus ik schrijf maar in de hoop dat het zichzelf ontwikkelt.

Van de grote meesters leren wij (zei De Oude Wijze), dus ik luister.

2005-12-29T13:32:00.000+01:00

Anoek